Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

2701, 2020

Σπόρος

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Ζωή / Ύπαρξη|

Ένα μέρος του καρπού φαγώθηκε
Και τα υπολείμματα με τον καιρό σάπισαν
Έχασαν το χρώμα τους, τη γεύση, την ευωδιά
Έλιωσαν κι εξαφανίστηκαν
Έμεινε μόνο ένα κουκούτσι
Ένας ξερός πυρήνας
Κι ένας πικρός σπόρος μέσα του
Που με τον καιρό ένα δέντρο θα φυτρώσει


Από το θάνατο δημιουργείται η ζωή
Κι από τη ζωή ο θάνατος

2701, 2020

Αποκαθήλωση

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Ζωή / Ύπαρξη|

Δεν έχω κάτι να σου κρύψω
Κι αν αυτό που βλέπεις δε σου φτάνει
Μη μ’ αδικείς
Δε φταίω
Είναι που μου αρέσει
Να μοιράζομαι την ψυχή μου
Κι όχι το κουφάρι μου
Από τότε που το απομυθοποίησα
Σαν κατάλαβα
Πως τούτο είναι απλά κλήρος
Ενώ το πνεύμα είναι απέραντο


Ψυχές θέλω να βλέπω
Όχι ύλη

2701, 2020

Παραμύθι

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Αγάπη / Έρωτας|

Ο αρκούδος
Και η αλέπω
Και μελάνη
Κενά στα μαλλιά
Αγωνία
Ανικανοποίητο σε χρόνια τρυφερά
Ψυχές εύπλαστες
Γεμίζουν κενά
Με τρίχες
Μέχρι να προχωρήσει
Ο πνευματικός ορίζοντας
Και να δώσει ένα τέλος
Μία κλωστή που κόπηκε
Χαρίζοντας μας
Δύο νέους ορίζοντες να ερευνήσουμε

2701, 2020

Ρυθμός

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Ζωή / Ύπαρξη|

Τι είναι το πλην άπειρο στην ύπαρξη;
Είναι σαν μια ταινία που διπλώθηκε ανάποδα
Και πηγαίνει
Με σταθερή πορεία προς τα πίσω
Περνάει από τον τελευταίο σου έρωτα
Τα χρόνια στα θρανία
Από το πρώτο σου υλικό παιχνίδι
Στο πρώτο που επινόησες εσύ
Ή άλλοι για σένα
Δεν έχει σημασία
Γιατί συνεχίζεις να παίζεις
Σαν μια ταινία που διπλώθηκε ανάποδα
Και ξετυλίγεται σιγά σιγά
Μέχρι να μείνει
Φωτιά
Ένα καρούλι
Κι ένας προβολέας
Να κινείται μόνος του
Με σταθερό ρυθμό
Προς τα εμπρός τελικά
Ή προς τα πίσω;

2701, 2020

Χρόνος

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Θάνατος / Απώλεια|

Είσαι εκεί που πρέπει να είσαι
Και κοκκινίζω
Από τα χιλιόμετρα
Των αποστάσεων
Που χωρίζουν τους ανθρώπους
Καθώς ασπρίζουν τα μαλλιά τους
Και χάνονται
Στον αμείλικτο χρόνο
Όπου η βροχή δε σταμάτα
Οι καμήλες κρατούν ομπρέλες
Και φοράνε κόκκινα τακούνια
Καθώς διαβαίνουν το πράσινο μίλι
Και παν να συναντήσουν το Ζορμπά
Στο ‘ματζικ μπας’
Να ποζάρουν
Σα ροκ σταρ
Παρέα με
Εκείνο το παιδί που γελάει

2701, 2020

Καθρέφτης

By |27 Ιανουαρίου, 2020|Ζωή / Ύπαρξη|

Δεν ξέρω τι σκέφτεσαι
Όταν διαβάζεις
Τις διατυπωμένες σκέψεις μου
Ή τις σκέψεις άλλων
Θαρρώ όμως
Πως δεν διαβάζεις στ’ αλήθεια εκείνους
Μα εσένα
Σε ό,τι σε αγγίζει
Κι αυτό συμβαίνει
Γιατί κάθε ερέθισμα που δέχεσαι
Τέμνεται
Με τους δικούς σου φόβους
Τα δικά σου τραύματα
Κάμεις τις δικές σου ταυτίσεις
Αισθάνεσαι
Ό,τι η δική σου ψυχή κουβαλάει
Προβολές ασυνείδητες
Μέσα από τα ερεθίσματα που παίρνεις

Μέσα από όσα διαβάζεις
Ποιόν μπορείς να καταλάβεις περισσότερο
Τους άλλους ή εσένα;