Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

1505, 2021

Αγκάθια

By |15 Μαΐου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Στη χώρα της δύουσας ελπίδας
Τα πουλιά σιωπούν
Ο ήλιος κρύφτηκε
Πίσω από καπνούς κι ομίχλη
Λουλούδια δε φυτρώνουν πια
Μοναχά κάτι κάκτοι επιβιώνουν
Θυμίζοντας πως
Όταν σώνεται η ζωή
Αυτό που μένει
Είναι τ’ αγκάθια

1505, 2021

Συνήθεια

By |15 Μαΐου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Γι’ αυτό μοχθώ
Στο συνειδητό χρόνο που ‘χω διανύσει;
Να συντηρώ μια ανάμνηση;
Μια καρφίτσα
Αντίκα σκουριασμένη στο πέτο
Πιο ορατή, πιο εμφανής
Από ελέφαντα που βαδίζει σε νεκρή πεδιάδα

Η αντίσταση της συνήθειας
Είναι το φρένο στο κατώφλι της πύλης προς την ελευθερία

105, 2021

Κουνούπι

By |1 Μαΐου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Το παρελθόν είναι νοσταλγία ή λύπη
Το μέλλον είναι επιθυμία ή φόβος
Το παρόν είναι ζωή κι ενέργεια

Ένα κουνούπι ήπιε λίγο αίμα
Κι απομακρύνθηκε ανυποψίαστο
Μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο της γάτας
Και δίχως λύπη ή νοσταλγία
Φόβο ή επιθυμία
Χάθηκε για πάντα

2204, 2021

Ανάθημα

By |22 Απριλίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Υπάρχουν κάτι λέξεις-ταμπού
Που καθώς γλιστρούν πάνω στο σάλιο της γλώσσας σου
Μάγουλα κοκκινίζουν και φρύδια ανυψώνονται

Υπάρχει κι ένας φόβος, μάλλον συνεχής
Μήπως στην κοινωνική εικόνα τέτοιες λέξεις χρεωθείς
Εκτός κι αν είσαι ποιητής

Αγαπούμε την τέχνη με όρους
Με συλλογικές θεωρίες καθωσπρεπισμού που όρια θέτουν
Στη σύλληψη και την αντίληψη

Η ελευθερία του λόγου είναι πρωτίστως εσωτερική κατάκτηση
Με λέξεις κι ευθύνες ευρύτερες να τη συνοδεύουν
Μα, ελαχιστοποιημένες τις ευαισθησίες του σμιλευμένου αυτιού

Ο φόβος καταπιέζει
Η αγάπη απλώνει
Ο θυμός απαιτεί
Η ελπίδα προσδοκά
Η ζωή κυλά
Ο θάνατος περιμένει

1204, 2021

Σύντομος διάλογος με τον Μπρέιν

By |12 Απριλίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

– Ενοχή ή ντροπή;
Βιώνεις φαντασιακά τις πιθανές αρνητικές επιπτώσεις της έκφρασής σου στο περιβάλλον
Ή ΜΗΠΩΣ
μια κάποια ανεπάρκεια στη μη πιστή προσέγγιση και επιβεβαίωση της ατομικής σου εικόνας;
Λοιπόν, τι να φέρω;

– Θα πάρω κι από τα δύο. Εφόσον μπαίνω στη διαδικασία, ας ακολουθήσω την πεπατημένη.
Είναι γνωστό άλλωστε πως ο συνδυασμός ενοχής και ντροπής καθιστά και τα δύο μέρη πιο γνώριμα κι εύπεπτα για ‘κείνο τον χυδαίο κανίβαλο, το στομάχι. Κι ας χτυπιέται όσο θέλει μετά.

– Η νηστεία σου παραμένει υλική λοιπόν. Αναρωτιέμαι πότε θα βάλεις τα πράγματα σε τάξη. Είναι καιρός να δεις στην ολότητά του το πιάτο που σου σερβίρω.
Πάμε μια βόλτα στον χώρο;

– Αμέ. Φύγαμε.

(5 λεπτά αργότερα)

– Λοιπόν, αγαπητή Μύριελ, άκου. Η ενοχή και η ντροπή συνδέονται. Άλλοτε ως μάνα και κόρη κι άλλοτε ως αδελφές. Πότε γεννά η μια την άλλη και πότε κατακεραυνώνουν ακαριαία τη σκοτεινή σκέψη σα συντονισμένες ασπρόμαυρες και υπόκωφες αναμνήσεις μιας παλαιότερης ευάλωτης συνθήκης.
Η συνθήκη αυτή χρειάζεται να αποδομηθεί και ν’ αρχίσει να επουλώνεται μέχρι να συρρικνωθεί στην ελάχιστη απόδειξή της. Έως ότου να γίνει ουλή.
Αν και για όσο κάτι παρεμποδίζει την μετουσίωση αυτή, όπως μια τακτική επαναληψιμότητα ή μια ανεπανόρθωτη για τα δεδομένα του ψυχισμού κρούση, η πληγή θα παραμένει ανοιχτή και θα ξεβράζει περιστασιακά ενοχή και ντροπή για το παρελθόν και το μέλλον δηλητηριάζοντας το παρόν σου.
Οι πληγές σου ετοιμάζουν την τροφή σου γλυκιά μου Μύριελ. Η αλήθεια είναι πως δε φτιάχτηκες για να τρως. Μα τώρα που αυτό διδάχτηκες, η επιβίωσή σου η ίδια εξαρτάται από τις πληγές σου.
Ίσως όταν πεθάνεις να ζήσεις χωρίς τούτη την εξάρτηση που σου προέκυψε.
Στάσου, που πας;
Δε θα μείνεις για επιδόρπιο;

804, 2021

Κίνηση (μέρος β)

By |8 Απριλίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Το ταξίδι της εσωτερικής ελευθερίας
ενέχει κάποια βία
μόνον ως πέρασμα

Το μονοπάτι της συνείδησης
περιέχει όση οδύνη χρειάζεται
για να επέλθει η υπέρβαση αυτής

Ο δρόμος της γαλήνης
περιλαμβάνει βάρη ασήκωτα
έως εκείνα ν’ απελευθερωθούν

Η κίνηση κοινός παρονομαστής
Τα στάδια ατελεύτητα
Ο προορισμός άγνωστος
και πιθανώς δια παντός δυσόρατος

Κι εμείς το χρόνο δημιουργήσαμε
Μιαν αντίστροφη μέτρηση
που φοβούμαστε περισσότερο
από το παρόν και την ύπαρξή μας

Κι εγώ ως μονάδα
δεν υπάρχω
επιβεβαιώνοντας

Ορίζοντας
την κίνηση
που χώρο και χρόνο
δε φοβάται