Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

1606, 2021

Δίπολα

By |16 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Αποφεύγω τα δίπολα
Το καλό και το κακό
Το όμορφο και το άσχημο
Στο νου μου συχνά επικρατεί
Μια νοητή έννοια αγάπης
Κι ό,τι αυτήν μάχεται
Εχθρό της ζωής αποτελεί

1306, 2021

Όσα μπορώ

By |13 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Σήμερα θα μιλήσω για αυτά που μπορώ, κι όχι για ‘κείνα που δεν αντέχω.

Μπορώ σπάνια τη σιωπή μου να κοιτάζω κατάματα γιατί συχνά με τυφλώνει η λάμψη της.

Μπορώ τις συζητήσεις τις αληθινές, εκείνες που αρχή, μέση και τέλος δε γνωρίζουν και στις οποίες απουσιάζουν η ιδιοτέλεια και η σκοπιμότητα.

Μπορώ τους ανθρώπους που με τα χρόνια απλώνουν και ανοίγουν τις ψυχούλες τους με γνώμονα την αλήθεια προς τον εαυτό και το περιβάλλον.

Μπορώ με την αγάπη να δακρύζω όσο και με τον πόνο, γνωρίζοντας πως γεννιούνται από την ίδια μήτρα.

Μπορώ κι επιθυμώ τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και στην κάθε οντότητα που αποκλίνει από τα κεκτημένα ή τις επιλογές μου.

Μπορώ τα καθεστώτα ισότητας, αλληλεγγύης και ενσυναίσθησης. Εκείνα όπου κάθε μορφής εξουσία και ιεραρχία είναι ανεπιθύμητη.

Μπορώ όσους γυρίζουν την πλάτη και φεύγουν αντί να επιτεθούν όταν η μάχη δεν ενέχει καμία ουσιαστική χρησιμότητα.

Μπορώ στον ήλιο να χάνομαι που τη θάλασσα εξατμίζει και ζωή της προσφέρει με το ίδιο ακριβώς άγγιγμα.

Μπορώ να ζήσω καλύτερα με λιγότερες μα βαθύτερες και τρυφερά διαλεγμένες ρίζες και σταθερές.

Σήμερα μίλησα για ‘κείνα που μπορώ και για όσα δεν αντέχω, όσο κι αν προσπάθησα το δεύτερο ν’ αποφύγω.

606, 2021

Φρουφρού κι αρώματα

By |6 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Η Φρουφρού η τσουπωτούλα
Είναι κάπως πιο ξινούλα
Από Λούη κι Αμελί
Μα τι να ‘καμε κι αυτή;

Εμεγάλωσε με τρόπους
Αυστηρότητα και φόκους
Καθωσπρέπει και πουρέ
Κι όλο έτρωγε πατέ

Έχει αρχοντομουτσούνα
αυστηρότητα και γούνα
ασπροκαφετί παχιά
μαύρα πόδια και πλευρά

Είναι και αυταρχικιά
Λίγο αντικοινωνικιά
Ψιλοσυντηρητικούρα
Με τις άλλες γάτες, σκούρα

Μα μια στο τόσο κάμει χάζι
Και την πιάνει όλο νάζι
Κι έρχεται με κουτουλιές
Να την πάρουμ’ αγκαλιές

Η μικρή η Φρουφρουλίτσα
Είναι φίνα φραουλίτσα
Μα η ίδια δεν το ξέρει
Τι κακό κι αυτό χουνέρι!

Αράζει πάντα στα ίδια μέρη
Και κοιτάζει αφ’ υψηλού
Σα να λέει ‘ρε πλεμπέοι,
Σας μερσώ γιατί είστ’ ωραίοι’

Πρόσεξε μικρούλα Φρού
Να μας παίρνεις που και που
Λιγότερο στα σοβαρά
Γιατί είμαστε ζαβά

[ωδή στη Φρουφρού, τη μεγάλη μας λατρευτούλα, που δίνει μάχη σοβαρή, μα είναι δυνατή κι ελπίζουμε ν’ αγγίξει κορυφή]

606, 2021

Απόδραση

By |6 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Φεύγω τις νύχτες, δραπετεύω απ’ τη ζωή
γλιστρώντας έξω από μισάνοιχτο παράθυρο
και βολοδέρνω μες του δρόμου τη σιωπή
μες του ονείρου το αχανές δωμάτιο

Οι μέρες μοιάζουν, διάφανες περνούν
όταν φιγούρες κάποιων άλλων υποδύομαι
κι οι ώρες μακρινές θωρούν
όσο απ’ τον πυρήνα μου απομακρύνομαι

Οι γύρω να με νιώσουν δε μπορούν
Σαν εξηγώ τις αποδράσεις μου γελούν
μα, δεν πειράζει, μου αρκεί σαν με ακούν
το τίποτα να διηγούμαι κι απορούν

606, 2021

Απόπειρα

By |6 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Σαν τον καθρέφτη σου κοιτάς και απορείς
διάλογο με τον εαυτό αποπειράσου
Προσπάθησες άραγε ποτέ σου για να δεις
πέρα από τις αλυσίδες που απ’ ανέκαθεν φορείς;

Ταγέρ, κοστούμια, παντελόνια και καλσόν
Θάνατος γύρω και στο πιάτο σου ζαμπόν
ώσπου μια μέρα αξημέρωτη θυμήθηκες
πως για δυο ένδοξες πατούσες ξεπουλήθηκες

Τώρα γυρίζεις στο σκοτάδι μονάχος
μέσα στην άγνοια του φαίνεσθαι και χάνεσαι
δίχως ουσία, δίχως βάπτισμα πυρός
όσο απ’ τη μικρή σου τη ζωή απομακρύνεσαι

606, 2021

Αμελί η αμελητέα

By |6 Ιουνίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

(είναι η καλύτερη παρέα,
κι απ’ όλη μας τη γειτονιά είν’ μακράν η πιο ωραία)

Η μυτούλα μου ξεβάφει
Και το ένα αυτάκι λείπει
και μου ‘πε η ψεύτρα η μάνα μου
πως γίνομαι φιρίκι

Μ’ άφησε άπλυτη κι εγώ
τσίμπλες έχω γεμίσει
Βαριέμαι κι άλλο να πλυθώ
κι ας είχα ξεκινήσει

Ένα με την κουβέρτα εγώ
θαρρώ πως έχω μείνει
μα πρέπει να ξεκουραστώ
Δευτέρα πριν να γίνει

Προχθές η μάνα έβγαλε
τη Φρου μα και τον Λούη
Στον κήπο έξω να λιαστούν
Και ‘γω ‘μεινα μπακούρι

Δύσκολη η γατοζωή
γεμάτη περιπέτειες
με τσίμπλες, τρίχες και ζημιές
Που ζήλεψαν κι οι πέτρες

[ωδή στη Μίλι που, κι ας έχει ώρες-ώρες μόνο ένα αυτί, τις κροκέτες που πέφτουνε στο μπωλ τις ακούει από τα 2 χιλιόμετρα]