Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

2607, 2021

Έκφραση

By |26 Ιουλίου, 2021|Συνειρμοί|

Θέλω να ζήσω κοντά στη φύση
Αισθάνομαι πως θα μου λείψεις

Το φεγγάρι είναι τεράστιο απόψε
Σα να εσωκλείει την καύλα μου

Νομίζω πως έχω εκφράσει
ένα κομμάτι μου δικό σου

Οι δύο εβδομάδες σα δύο μήνες μοιάζουν
Η’, εγώ, έτσι τους αντιλαμβάνομαι;

2607, 2021

Οπτική

By |26 Ιουλίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Νωρίτερα σήμερα
έπιασα τον εαυτό μου
να χαϊδεύει τα λουλούδια
Να τους μιλάει για σένα
που πικράθηκες και λύγισες σαν ιτιά
Με τη σοφία της καμπούρας σου
να κοιτάζει τον απέραντο ουρανό
και τα μάτια σου σταθερά το πάτωμα

1707, 2021

Κοινωνία ώρα μηδέν

By |17 Ιουλίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Δε μου αρέσουν οι κοινωνίες σας.

Απεχθάνομαι τις αδυναμίες που στις οντότητες / μέλη τους αναπτύσσουν.

Δε μου αρέσει η επιβολή σας,
η επιβολή αποκτά νόημα ύπαρξης όταν οι ιδέες αδυνατούν να εμπνεύσουν επαρκώς προκειμένου να θεωρηθούν άξιες ενστερνισμού και υιοθέτησης. Η ανάγκη επιβολής σημαίνει, εξ’ ορισμού, επιμέρους αποτυχία πειθούς.

Δε μου αρέσουν οι αξίες σας,
οι αξίες δεν ανήκουν σε κανέναν ούτε χρειάζεται να γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Οι αξίες στον πυρήνα τους είναι ουσιαστικές όταν προάγουν το μαζί κι όχι το ενάντια.

Δε μου αρέσουν οι γλώσσες σας,
οι γλώσσες που λειτουργούν διασπαστικά από την αρχή του χρόνου επειδή διδαχθήκαμε το διαφορετικό να φοβούμαστε / μισούμε. Η γλώσσα των ανθρώπων είναι μια και ούτε μια λέξη δεν περιλαμβάνει.

Δε μου αρέσουν τα ΕΓΩ σας,
τα υπερτροφικά αυτά μόμολα που, επειδή ουδέποτε ενδιαφερθήκατε να τα αγκαλιάσετε, τρώνε συναισθηματικά κι ασταμάτητα κατασπαράζοντας κάθε καλό μέσα σας και μετατρέποντάς το σε περιττώματα.

Δε μου αρέσουν οι παρωπίδες σας,
και τα χαλινάρια που τόσο ανάγκη έχετε να φοράτε για να μη χρειαστεί ν’ αναλάβετε το βάρος και την ευθύνη του κουφαριού σας. Έτσι, για να μπορείτε να χρεώνετε πάντα το περιβάλλον για τα δεινά της λιμνάζουσας ύπαρξής σας.

Δε μου αρέσουν τα φτερά σας,
εκείνα τα φτερά που με δυο δρασκελιές πιο ψηλά από τα πάντα σας τοποθετούν
και που, σαν ανώμαλα προσγειωθείτε, πρέπει να έφταιξε η βαρύτητα.

Μου αρέσουν οι ρίζες σας,
εκείνο το αφανές ξεχασμένο δίκτυο ενότητας που, τόσο πολύ έχει υποτιμηθεί μα, τόσο ταπεινό περιμένει να μας διδάξει πως να ανθίζουμε και πως να γίνουμε άνθρωποι ξανά.

1307, 2021

Υπενθύμιση

By |13 Ιουλίου, 2021|Συνειρμοί|

8.32 ακριβώς. Παντζούρια κλειστά.

Ακούω τον αγαπημένο τρελό να διέρχεται. Τον φαντάζομαι όπως τον έχω αποτυπώσει: αδύνατος ροκ τυπάς με τζιν και t-shirt, κι ένα ξανθό ανάκατο καρεδάκι.

Κάποιες μέρες θα τον πετύχεις σιωπηλό, να περπατάει στο δρόμο με μια μπαφάρα δίφυλλη στο χέρι, κι άλλες να ουρλιάζει εξαπολύοντας βρισιές σε όποιον βρίσκεται γύρω του σε ντο δίεση.

Είμαι σίγουρη πως και τώρα την πίνει καθώς, φωνάζει μεν με υποτονικό τσαμπουκά σε σκυλιά κι ανθρώπους μα, δεν άκουσα ούτε μια βρισιά. Η Παναγία τη γλίτωσε για τώρα.

Έχω σταμπάρει δύο γείτονες που συχνά βγαίνουν στα μπαλκόνια και τον βρίζουν πίσω. Ευτυχώς που τα μονόπρακτα δίνουν ζωή στη γειτονίτσα μας.

Τον αγαπώ αυτό τον τύπο. Τον αγαπώ γιατί μου θυμίζει πως μέσα μου είμαι αγρίμι, και πως η κοινωνική απελευθέρωση έχει πολλαπλές εκφάνσεις. Και η δική του μου αρέσει γιατί φαίνεται αγνή, καθαρή και ντόμπρα. Κοινωνικό στάτους δε γνωρίζει. Το ίδιο θα βρίσει εσένα, το ίδιο εμένα, το ίδιο τον τάδε καλτσοβιομήχανο, που θα έλεγε κι ένας παλιός φίλος.

Πόσο θα γούσταρα να πάμε παρέα σε μια δήθεν χάι κλας εκδήλωση. Να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Να υπενθυμίσει και στους άλλους, αυτούς που το έχουν ανάγκη περισσότερο από ποτέ, την ανθρώπινή τους υπόσταση. Τη φύση τους εκείνη που ‘χουν θάψει κάτω από τα τούλια, τις γραβάτες και τα καλογυαλισμένα παπούτσια τους.

1007, 2021

Σκέψεις

By |10 Ιουλίου, 2021|Συνειρμοί|

Κάποιες φορές η ανάγκη απομόνωσης με οδηγεί σε μέρη πολυσύχναστα, να πίνω και να παρατηρώ.

Λένε πως η χειρότερη μοναξιά είναι εκείνη που μπορεί να αισθανθεί κάποιος όταν βρίσκεται με θόρυβο και κόσμο. Γι’ αυτό, τις μοναχικές στιγμές φροντίζω να κάθομαι απόμερα, σε ασφαλή απόσταση, προστατεύοντας τον ζωτικό χώρο, τον δικό μου και των άλλων.
Φοβούμαι βλέπεις μην κολλήσω μοναξιά, παραιτηθώ και χαθώ πριν την ώρα μου.

Ακούω διάσπαρτες κουβέντες από δω κι από κει που, μια στο τόσο, με έναν μαγικό τρόπο για κάποια δευτερόλεπτα συντονίζονται κι αποκτούν ένα μυστικό συνδυαστικό νόημα που δεν υπάρχει ο χρόνος και η συγκέντρωση για να παρατηρηθεί σε άλλη περίπτωση.

Στα δευτερόλεπτα σιωπής στρέφω την προσοχή μου στο θρόισμα των καταπράσινων στο φως φύλλων από το δέντρο που γενναιόδωρα μου προσφέρει τη σκιά του, κρύβοντας τον καυτό ήλιο κι επιτρέποντάς μου την ορατή απόλαυση του απέραντου γαλάζιου. Η οπτική πανδαισία μαζί με το απαλό αεράκι συνθέτουν μια εσωτερική γαλήνη στην οποία θέλω μόνο να βουλιάξω και να αναπαυθώ.

Σκέφτομαι πως η αποτυχία μας χαράχτηκε σε κείνο το άδειο μεταλλικό κάθισμα στη γωνία του μαγαζιού που, το ψήνει ο ήλιος ώρες τώρα και, στέκει εκεί αδύναμο να φιλοξενήσει ζωή δίχως να τη ζεματίσει έπειτα από την πολύωρη αναμονή του στο δικό του πύρινο μαρτύριο.
Σε κείνο το κάθισμα που δεν έχει τίποτα να μοιραστεί.
Εκείνο που μήτε τραπέζι έχει, μήτε μπίρα, μήτε εμφανή λόγο ύπαρξης.