Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

1803, 2022

Φωνές

By |18 Μαρτίου, 2022|Ζωή / Ύπαρξη|

Όσο βαδίζω στο χρόνο ανακαλύπτω κι ακούω περισσότερο τις εσωτερικές μου φωνές
Μου λένε να μη σκύβω το κεφάλι σε συνθήκες δυσμενείς, σε ανθρώπους που να εξουσιάζουν αρέσκονται επειδή τη γλύκα της συνύπαρξης δε γνώρισαν

Μου λένε να μη σταματήσω να ελπίζω
Να ψάχνω πάντα τρόπους τη διαμονή μου σε τούτο τον κόσμο να την κάμω ουσιαστική και ενδιαφέρουσα για εμένα και για όσους επιθυμήσω και μου επιτρέψουν τούτο το μοίρασμα
προσπαθώντας να αναγνωρίζω, να διατηρώ και να προστατεύω τα ζωτικά μου όρια
πρώτα από μέσα προς τα έξω
κι έπειτα από έξω προς τα μέσα

Μου λένε να μην ακούω πια τις φοβισμένες φωνές των υποταγμένων
Εκείνων που τις αόρατες τους αλυσίδες επέλεξαν και τάχθηκαν απέναντι σε εκείνους που ακολούθησαν διαφορετικά μονοπάτια, και άλλα τιμήματα
Παρά τις διαφορετικές τους ανάγκες, μα και την κοινή τους πορεία προς το θάνατο

Μου λένε πως ίσως τελικά η ζωή κι ο χρόνος να χάνουν κάθε νόημα όταν σπαταλώνται
Άλλωστε πόσες μακρόβιες ζωές περατώθηκαν υπό την απουσία ενός ειλικρινούς διαλόγου με το εγώ

Μου λένε να προσπαθώ να μην κρίνω τον σταυρό που στον καθένα μας φορτώθηκε πριν το σημείο που φτάνει η μνήμη του
μα να στέκω αμείλικτη σαν, με τον ίδιο αυτό σταυρό, ο βασανιζόμενος άδικα τους γύρω του προσπαθεί να διαλύσει

Μου λένε πως οι εντυπωσιασμοί και οι επιφάνειες είναι απαραίτητο να φέγγουν όταν απουσιάζει η ουσία, κι αντίστροφα
Μόνο που η ουσία δε φέγγει
Αντίθετα, όσο βαθαίνει σκοτεινιάζει

Μου λένε πως η πίστη είναι χρήσιμη όταν υπηρετεί τους ανθρώπους κι όχι το αντίστροφο καθώς, τότε, η πίστη μετατρέπεται σε χειραγώγηση και ο άνθρωπος σε άβουλο και συχνά επικίνδυνο ον

Μου λένε πως όταν αισθάνομαι να μ’ αγαπούν κι όταν αισθάνομαι προδομένη
δεν είναι παρά μια ερμηνεία που δε μου ανήκει στ’ αλήθεια
Και πως όταν αφήνομαι στην αγάπη
δεν υπάρχει τρόπος να αδικήσω ή να αδικηθώ

Μου λένε πως θέλουν να μάθουν να σωπαίνουν μα δεν γνωρίζουν πως
Κι έτσι περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια
Κι εκείνες οι φωνές διαρκώς σ’ άλλον άνθρωπο απευθύνονται

Η στασιμότητα δεν είναι μήτε επιλογή, μήτε αλήθεια
Είναι μια επινόηση που ζητά την ανύπαρκτη ασφάλεια του μετά
ενόσω το τώρα χάνεται

801, 2022

Κανίβαλοι με συνείδηση

By |8 Ιανουαρίου, 2022|Ζωή / Ύπαρξη|

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που επιζητά κι αναγνωρίζει την ολότητα κι όχι επιμέρους είδωλα.

Που η δόξα και οι τιμές είναι μια έννοια άγνωστη και τα πρότυπα είναι πράξεις αλληλεγγύης κι όχι πρόσωπα.

Που η επιφάνεια αποτελεί πηγή έμπνευσης για εμβάθυνση κι όχι για περίτεχνη -μα πρακτικά άχρηστη- γυαλάδα.

Που οι λαοί δεν υποκλίνονται σε κανενός είδους ηγέτες, σωτήρες και άλλα είδωλα
και δέχονται βιώσιμη μόνο μια γραμμική συνθήκη οικουμενικής ισότητας κι αξίας.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που η εξουσία, ο ασύμμετρος υλικός πλούτος και η διαφθορά είναι απόπειρες μάταιες που χάνονται μέσα σε μια σφιχτή αγκαλιά ενός πλήθους δίκαιων ανθρώπων που απαιτούν να υπάρχουν ίσες ευκαιρίες για όλους.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που σέβεται κάθε μορφή ζωής και δε θεωρεί αυθαίρετα πως κάθε τι στο οποίο μπορεί να επιβληθεί του ανήκει. Που καταναλώνει με φειδώ, εκείνο που πραγματικά χρειάζεται και τίποτα παραπάνω. Έναν κόσμο χωρίς αλόγιστες σπατάλες και πλουσιοπάροχα κελιά.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που τολμά την αλήθεια να μιλάει και στο ψέμα αρνείται πεισματικά να βολευτεί.
Που η εξέλιξη είναι στην ουσία της σφαιρική και περιλαμβάνει -πέρα από επιστημονικά και τεχνολογικά- κοινωνικά κι ανθρωπιστικά επιτεύγματα και υπερβάσεις.

Ονειρεύομαι έναν κόσμο που η αγάπη και η αλληλεγγύη βρίσκονται πάνω από τον φόβο, το μίσος, την οργή, τον εγωισμό, την ιδιοκτησία, την απληστία, την υπεροψία, τη ματαιοδοξία και το ψέμα. Έναν κόσμο που οι άνθρωποι παραμερίζουν όλα τα υπόλοιπα για τα δύο πρώτα.

Πως φτάσαμε στο σημείο που
εύρωστοι εγκληματίες οδηγούν μάζες φτωχές και ταλαίπωρες -από τις οποίες προέρχεται η ευρωστία τους- σε περαιτέρω φτώχεια κι εξαθλίωση;

Πως φτάσαμε στο σημείο να κατασπαράζει ο ένας λαός τον άλλο; ο ένας άνθρωπος τον άλλο;

Κανίβαλοι με ‘συνείδηση’ πότε γίναμε;

Πως φτάσαμε εδώ και πως θα αλλάξουμε πορεία;

Κι όσο αποτυγχάνουμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ισότητας, σεβασμού κι αλληλεγγύης, τι θα διδάσκουμε και πως θ’ αντικρίζουμε στα μάτια τα παιδιά;

2312, 2021

Τα πρώτα Χριστούγεννα

By |23 Δεκεμβρίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Κάθε μέρα ήταν Χριστούγεννα
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν αγάπη
στολισμένα σαλόνια και αυλές

Κάθε μέρα ήταν Χριστούγεννα
Χόρευε ο κόσμος τα βράδια στα μπαρ
κι ήταν η καρδιά μου σταγόνες κονιάκ
στα πλακάκια μπροστά στ’ αναμμένο τζάκι

Ανοίγω τα μάτια μου
και να ‘σαι ξανά εμπρός μου
Χαμογελάς καθώς ιδρώνουν
τα πλεγμένα ακροδάχτυλά μας

1912, 2021

Γυαλί

By |19 Δεκεμβρίου, 2021|Ζωή / Ύπαρξη|

Τα μάτια σου είναι υγρά σα γυαλί
που ρωγμές σχημάτισε
και πληθαίνουν με το πέρας του χρόνου

Σαν η φρίκη ν’ αποτυπώθηκε
ζωγραφιζοντας μια γεωμετρική ακολουθία
μιας ιστορίας θλιβερής μεν
αληθινής δε

Ελευθερία με συνείδηση είναι εκείνη που καθοδηγείται από το αίσθημα της ολότητας, μα όχι ταύτισης, του όντος με το περιβάλλον του
Είναι η συνύπαρξη με όρους κοινού, και όχι ιδίου, συμφέροντος
Είναι η ατομική επιλογή της επιστροφής στη γη
που έρχεται για να ταΐσει τα χώματα
με το κουφάρι που χρόνια έσερνε την ψυχή
Επί χρόνια την κρατούσε χάμω
Φύλαγε εκείνο το τίποτα να μη σκορπίσει
Να μη χαθεί στον αέρα
Εκείνο το τίποτα
Που όμως είναι τα πάντα
Τα πάντα
Σχεδόν ψευδοεπιστήμη
μα πέρα για πέρα υπαρκτή οπτική

1012, 2021

Όχι άλλη μια

By |10 Δεκεμβρίου, 2021|Συνειρμοί|

Σε τούτη τη γη κάποιοι θα έκαμαν σχεδόν τα πάντα για να κρατήσουν την αγαπημένη τους στη ζωή. Κι είναι και οι άλλοι, εκείνοι που τη σπάνε στο ξύλο, τη στραγγαλίζουν, την πετάνε στο γκρεμό, τη μαχαιρώνουν.

Κοινωνικό φαινόμενο με πολύ γερές πατριαρχικές και ιδιοκτησιακές ρίζες στην οπισθοδρομική και συντηρητική χώρα που ζούμε. Κρίση αντιληπτική και υπαρξιακή.
Μια μέρα δε θα χωράτε όμως. Μια μέρα κάθε κακοποιητής στο κοινωνικό περιθώριο και το σκοτάδι που του αναλογεί.
Και του αναλογεί.

Ας μην τους δικαιολογούμε και ας μην κανονικοποιούμε άλλο τη βία.

Όσο κι αν κακοποιηθήκαμε ή μη, άθελα ή ηθελημένα, στα παιδικά μας χρόνια, όσο κι αν κουβαλάμε ένα σκοτάδι αμάσητο, ξένο, ένα χρέος έχουμε ερχόμενοι σε τούτο τον κόσμο: να προσπαθούμε σε κάθε ανάσα να γινόμαστε άνθρωποι ανοιχτοί, να προάγουμε τη συνύπαρξη εκείνη που δεν εμπεριέχει καταπιέσεις και εξουσίες.

312, 2021

Τρίμηνα

By |3 Δεκεμβρίου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Μου πήρε τρεις μήνες να σ’ επισκεφθώ
Τρεις μήνες να σου πω πως είναι όλα καλά
Πως μου λείπεις και πως σου μιλάω καθημερινά στο νου μου

Κι έπειτα αγγίζω εκείνο το δάκρυ που αρνείται να κυλήσει
και μένει σταγόνα υγρή
που ξαπλώνει αναπαυτικά
το βάρος της στο βλέφαρο

Σ’ αγαπώ σου λέω
Σ’ αγαπώ
Πάντα θα σ’ αγαπώ
Και θα σε βλέπω στον καθρέφτη
Σε κάθε μου ρυτίδα ένα κομμάτι σου
Σε κάθε μου στεναγμό ο χαμός σου
Ακατανόητος
Ασυγχώρητο στοιχείο
της ανήμπορης να αποτρέψει τη φθορά
κατασκευής μας

Μου θυμίζει τη φθαρτότητα
τον επικείμενο θάνατο μου
ο θάνατος σου
Και είναι βάρος ασήκωτο τούτο το δίδυμο
Ο κύκλος της συμφοράς και της θύμησης
Της απώλειας και της αντίληψης
Από που ήρθες και γιατί έφυγες;
Για που έφυγες;
Τι είμαι και τι θα γίνω
όταν πια δε θα είμαι;