Thoughts

Home/Thoughts
Thoughts2020-07-21T17:48:37+00:00

Σύνοψη

Απόψε, σαν κοιτάξεις δυτικά, θα δεις ένα δαγκωμένο φεγγάρι και μια Αφροδίτη. Η μοναδική σχέση μου με το σύμπαν είναι η επίγνωση πως είμαι ένα τίποτα, ένας αμελητέος ξενιστής που επιβιώνει μέσα του. Ένας μώλωπας της ύπαρξης, που θέτει κανόνες επικίνδυνους στις εξαιρέσεις.

1509, 2021

Προσωρινός αποχαιρετισμός

By |15 Σεπτεμβρίου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Φύγε καλή μου μανούλα
Μην περιμένεις άλλο να μεγαλώσουμε
Δεν αντέχω να υποφέρεις
Είναι η μόνη μου σκέψη τούτη

Ακόλουθα το φως σου ψυχή μου
Πήγαινε εκεί όπου η οδύνη δε θα σ’ αγγίζει πια
Όχι άλλο σκοτάδι
Όχι άλλο μαρτύριο

Περίμενέ μας εκεί
στο τέλος του τούνελ
λίγο πριν την έξοδο
Θα ‘ρθουμε γλυκιά μου μανούλα

Θ’ αγκαλιαστούμε ξανά
εκεί που ο πόνος χάνει κάθε υπόσταση
εκεί που το νόημα της ύπαρξης ολοκληρώνεται
εκεί που η ζωή παραδίνεται στο ανεξερεύνητο μετά

509, 2021

Αλάτι

By |5 Σεπτεμβρίου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Αλάτι ψιλό
το λευκό στα μάτια μου ζεματίζει
Αλάτι χοντρό
τις πληγές στα σωθικά μου διαβρώνει
Έχασα τη μάνα μου
σ’ ένα λευκό σεντόνι
και πάω να την βρω
Πλησιάζω σε κάθε δευτερόλεπτο

Αλάτι ψιλό
από τη γεύση μου λείπει
Αλάτι χοντρό
κάτω από σκληρά πέλματα
μια να τα τρυπάει, μια να τ’ αψηφά
Έχασα τη μάνα μου
Πόνος τελεστικών γεγονότων
που όρια κι αντοχές μετρούν
Και πάω να τη βρω
κοιτάζοντας επίμονα μια γραμμική αναπαράσταση στην αντανάκλαση της λίμνης

Αλάτι ψιλό
λούζει τα μαλλιά μου
και χύνεται στις εσοχές ανάμεσα στα μάτια
Αλάτι χοντρό
χτυπά σα χαλάζι
τ’ απλωμένα στο τραπέζι σωθικά μου
Έχασα τη μάνα μου
Έχασα
τη μάνα μου
και πάω να τη βρω
Πάω να τη βρω

209, 2021

Εις το επανιδείν μαμά

By |2 Σεπτεμβρίου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Ο απογευματινός ουρανός σήμερα ήταν μωβ, το αγαπημένο χρώμα της μαμάς
Σήμερα πήρε κι εκείνη το ίδιο τρένο με τον Μίκη

Η μανούλα, η δική μου αφανής ηρωίδα

για τη δύσκολη ζωή που πέρασε και παρόλα αυτά μπόρεσε να παραμείνει άνθρωπος μεγαλόκαρδος, ευαίσθητος κι αλληλέγγυος μέχρι και την τελευταία στιγμή

για τα σωστά και τα λάθη της, με τα πρώτα να είναι σαφώς περισσότερα, που γίνηκαν όλα με κέντρο την ανεξάντλητη αγάπη της για εμάς και για όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου

για την αγάπη της στα λουλούδια που αποκαλούσε παιδιά της

για τον άβολο αυθορμητισμό και την ντομπροσύνη της που θα μου λείψουν αφάνταστα μαζί με όλα τα υπόλοιπα

για τη δύναμη, το πείσμα και το θάρρος που έδειξε στην αντίξοη σχεδόν τριετή μάχη της με τον καρκίνο

Τα είπαμε όλα λίγο πριν φύγει
Πως τη θαυμάζουμε
Πως θα είμαστε καλά
Πως θα προσέχουμε ο ένας τον άλλο
Πως θα μας λείψει αφάνταστα
Πως θα συνεχίσει να ζει μέσα μας

Πως μια μέρα σαν και τη σημερινή θα κόψουμε κι εμείς εισιτήριο χωρίς επιστροφή για να τη συναντήσουμε

Και θα ‘ναι ωραία

Ο ουρανός θα είναι μωβ, οι ψυχές μας θα αιωρούνται ελεύθερες και θα τρυπούν τα σύννεφα αφήνοντας ακατανόητα μηνύματα στους επίγειους

209, 2021

Ο θάνατος μέσα μου

By |2 Σεπτεμβρίου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Σιωπή κυριαρχεί στο σπίτι του πεθαμένου
Γαλήνη νεκρική και βουβός πανικός
Πνιγμένα δάκρυα γκρεμίζονται στις αυστηρές χαραμάδες των ανοιχτών ματιών

Αν κάτι επιθύμησα περισσότερο από την οριοθετημένη μου ύπαρξη
είναι μια εσωτερική συμφιλίωση με τον φυσικό θάνατο

Ο θάνατος δεν είναι σκληρός κι αμείλικτος
Το σκληρό και το αμείλικτο
αποτελούν ασήμαντες ανθρώπινες σκιάσεις και χρωματισμούς

Ο θάνατος είναι το αντίβαρο
Το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε
για τα όμορφα βιώματα που συνόδευσαν την έμβια διαδρομή μας

Λένε πως σαν πεθάνει κάποιος
η ακοή του συνεχίζει να λειτουργεί για δυόμισι λεπτά

Και μετράω
τα σ’ αγαπώ
τα συγγνώμη
τα σ’ ευχαριστώ που με κουβάλησες
τόσες φορές
Τα θα ανταμώσουμε ξανά
Πόσες ανάσες χωράνε σε δυόμισι λεπτά;
Πόσες λέξεις προφταίνω
να σου δώσω να πάρεις μαζί σου;

2508, 2021

Αποσύνθεση

By |25 Αυγούστου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Τι κι αν τα κόκαλα ελαφραίνουν
το δέρμα αδυνατίζει και ωχραίνει
μαλλιά και δόντια πέφτουν
όπως οι παραγινωμένοι καρποί από το δέντρο τους
κι όλα τα μέρη σταδιακά
φαίνεται να εγκαταλείπουν
το σώμα που τόσο ευλαβικά τα φιλοξένησε
για μια ολόκληρη, ή όχι τόσο, ζωή

Παρατηρώντας την πνοή να ξεγλιστρά
θα μπορούσε κανείς να πει πως
με το βάθος του γήρατος
μοιάζει ν’ αυξάνεται η βαρύτητα

Ίσως το σώμα επιτρέπει
περισσότερο στα βάρη του να πέσουν

Ίσως να έλκεται περισσότερο
από τον πυρήνα της γης
σε μια απέλπιδα προσπάθεια αποχώρησης από κάθε σκοτεινό και λερωμένο εδώ

Ίσως εκείνο το κομμάτι
το κουρασμένο, το ταλαίπωρο
να διψά για λίγη ανάπαυλα
και ζητά να απλώσει κατάχαμα το ζαρωμένο δέρμα του

Ίσως η ψυχή να απαιτεί
την ανεξαρτησία της
την ύστατη απελευθέρωση
από το αδύναμο
και συνάμα ατίθασο σώμα που
δεν υπακούει πια στις εντολές της

Ίσως πάλι του ζητά
να σταματήσει επιτέλους να παλεύει
ν’ αφεθεί στη γαλήνη της χρυσαφένιας σκόνης

Και το σώμα ωριμάζοντας
να ενδίδει σε μια πτώση τρυφερή
που μοιάζει με τον χορό μιας ώριμης πικραλίδας
που σαν φυσήξει
μονομιάς διαχέεται
στον αέρα σε μικρότερα μέρη

Σκορπίζει ακατάστατα στο χώμα
κι εκεί διαλύεται
Διανύει το τελεστικό της κατώφλι
σ’ ένα τελετουργικό σπειροειδές
τρέφοντας το έδαφος
προετοιμάζοντάς το
για τον ερχομό της νέας ζωής

2408, 2021

Αγωνία

By |24 Αυγούστου, 2021|Θάνατος / Απώλεια|

Η αγωνία διαπέρασε το δέρμα με ευκολία
Εισήλθε και ρίζωσε στα κόκαλα
Πότε με γλείφουν και πότε με τσιμπάνε τα μαχαίρια της
Συχνά μέσα στη μέρα αισθάνομαι να χάνομαι
Αφήνομαι να βουλιάζω αργά
σ’ έναν βούρκο από ζεστά περιττώματα
Ελπίζω να πνιγώ, να εξαφανιστώ
Μα μια στο τόσο κάποια γνώριμη φωνή
με τραβάει πίσω στο οξυγόνο
Μόλις επανέρχομαι ο κύκλος ξεκινάει ξανά
Κι ελπίζω πως κάποια στιγμή
η φωνή θα αργήσει να ‘ρθει
και θα προλάβω επιτέλους να διασκορπιστώ
στη γλυκιά γαλήνη του τίποτα
Στην απόλυτη σιωπηλή άπνοια