Τις μικρές ώρες ξυπνώ
Με τσιμπήματα στους ώμους κι απορώ
Πως μπορούμε να αγαπάμε
Κι ό,τι πιάνουμε να σπάμε

Τις μικρές ώρες ξυπνάω
Ιδρωμένη και πονάω
Για το δράμα αυτού του κόσμου
Και το πια σβηστό το φως μου

Τις μικρές ώρες ξυπνώ
Διερωτώμαι κι αγρυπνώ
Τι χρειάζεται να κάμω;
Κι απ’ το πόσο παραπάνω;

Τις μικρές ώρες ξυπνάω
Με στιχάκια κι όλο πάω
Να σκοτώσω το εγώ
Μήπως ελευθερωθώ

Τις μικρές ώρες ξυπνώ
Και το τέρας το ρωτώ
Για ό,τι φτιάχνω καταπίνει
Σαν αβυσσαλέα δίνη;

Κάθε βράδυ που ξυπνάω
Πια ζητώ ‘κείνο το φάρο
Μιαν ελπίδα να μου δώσει
Πως και τούτο θα τελειώσει

Τις μικρές τις ώρες ξύπνα
Για να δεις τη μαύρη τρύπα
Που εντός μου κουβαλάω
Και με κάμει να πονάω

Κράτησέ με μακριά
Από μάταια δεσμά
Από ανθρώπους πλαστικούς
Ξύλινους περαστικούς

Κι έλα ελευθέρωσε με
Από φόβους κι άφησε με
Να πετάξω στην αρχή
Πιο ψηλά κι από τη γη