Διαβάζω σχεδόν καθημερινά κείμενα μίσους εκατέρωθεν.

Στο νου μου είναι πραγματικά λυπηρός ο κόσμος καθώς, στο λίγο που έχω δει από αυτόν, επικρατεί μια πλειοψηφία που χαρακτηρίζεται από ανόητο και πιθανώς ασυνείδητο μίσος, κακία και οχετό.

Και η καρδιά μου σπάει όταν αυτό που βλέπω να προσφέρεται ως τάχα κοινωνική ‘σανίδα σωτηρίας’ από το παραπάνω αποτελείται κυρίως από μια ζαλισμένη κι οργισμένη επανάσταση που σέρνει τα πόδια της και αυτοκαταδικάζεται να λήξει με το χαμό των πεφωτισμένων μελών της.