Σε τούτη τη γη κάποιοι θα έκαμαν σχεδόν τα πάντα για να κρατήσουν την αγαπημένη τους στη ζωή. Κι είναι και οι άλλοι, εκείνοι που τη σπάνε στο ξύλο, τη στραγγαλίζουν, την πετάνε στο γκρεμό, τη μαχαιρώνουν.

Κοινωνικό φαινόμενο με πολύ γερές πατριαρχικές και ιδιοκτησιακές ρίζες στην οπισθοδρομική και συντηρητική χώρα που ζούμε. Κρίση αντιληπτική και υπαρξιακή.
Μια μέρα δε θα χωράτε όμως. Μια μέρα κάθε κακοποιητής στο κοινωνικό περιθώριο και το σκοτάδι που του αναλογεί.
Και του αναλογεί.

Ας μην τους δικαιολογούμε και ας μην κανονικοποιούμε άλλο τη βία.

Όσο κι αν κακοποιηθήκαμε ή μη, άθελα ή ηθελημένα, στα παιδικά μας χρόνια, όσο κι αν κουβαλάμε ένα σκοτάδι αμάσητο, ξένο, ένα χρέος έχουμε ερχόμενοι σε τούτο τον κόσμο: να προσπαθούμε σε κάθε ανάσα να γινόμαστε άνθρωποι ανοιχτοί, να προάγουμε τη συνύπαρξη εκείνη που δεν εμπεριέχει καταπιέσεις και εξουσίες.