Η Φρουφρού η τσουπωτούλα
Είναι κάπως πιο ξινούλα
Από Λούη κι Αμελί
Μα τι να ‘καμε κι αυτή;

Εμεγάλωσε με τρόπους
Αυστηρότητα και φόκους
Καθωσπρέπει και πουρέ
Κι όλο έτρωγε πατέ

Έχει αρχοντομουτσούνα
αυστηρότητα και γούνα
ασπροκαφετί παχιά
μαύρα πόδια και πλευρά

Είναι και αυταρχικιά
Λίγο αντικοινωνικιά
Ψιλοσυντηρητικούρα
Με τις άλλες γάτες, σκούρα

Μα μια στο τόσο κάμει χάζι
Και την πιάνει όλο νάζι
Κι έρχεται με κουτουλιές
Να την πάρουμ’ αγκαλιές

Η μικρή η Φρουφρουλίτσα
Είναι φίνα φραουλίτσα
Μα η ίδια δεν το ξέρει
Τι κακό κι αυτό χουνέρι!

Αράζει πάντα στα ίδια μέρη
Και κοιτάζει αφ’ υψηλού
Σα να λέει ‘ρε πλεμπέοι,
Σας μερσώ γιατί είστ’ ωραίοι’

Πρόσεξε μικρούλα Φρού
Να μας παίρνεις που και που
Λιγότερο στα σοβαρά
Γιατί είμαστε ζαβά

[ωδή στη Φρουφρού, τη μεγάλη μας λατρευτούλα, που δίνει μάχη σοβαρή, μα είναι δυνατή κι ελπίζουμε ν’ αγγίξει κορυφή]