Με ποια απόγνωση
Ψυχές τρομαγμένες
Στης σπείρας το φως προχωρούν
Κόκκινος ήλιος ξημερώνει
Από ‘κείνους
Που ευχόμαστε να μην
Για άσημους νέους
Και σπουδαίους ηλικιωμένους
Ο χρόνος δεν κάμει διακρίσεις
Μόνο η τύχη
Εκείνη βρίσκεται πίσω
Από τη σκευωρία
Της ύπαρξης
Και του χαμού μας