Μου πήρε τρεις μήνες να σ’ επισκεφθώ
Τρεις μήνες να σου πω πως είναι όλα καλά
Πως μου λείπεις και πως σου μιλάω καθημερινά στο νου μου

Κι έπειτα αγγίζω εκείνο το δάκρυ που αρνείται να κυλήσει
και μένει σταγόνα υγρή
που ξαπλώνει αναπαυτικά
το βάρος της στο βλέφαρο

Σ’ αγαπώ σου λέω
Σ’ αγαπώ
Πάντα θα σ’ αγαπώ
Και θα σε βλέπω στον καθρέφτη
Σε κάθε μου ρυτίδα ένα κομμάτι σου
Σε κάθε μου στεναγμό ο χαμός σου
Ακατανόητος
Ασυγχώρητο στοιχείο
της ανήμπορης να αποτρέψει τη φθορά
κατασκευής μας

Μου θυμίζει τη φθαρτότητα
τον επικείμενο θάνατο μου
ο θάνατος σου
Και είναι βάρος ασήκωτο τούτο το δίδυμο
Ο κύκλος της συμφοράς και της θύμησης
Της απώλειας και της αντίληψης
Από που ήρθες και γιατί έφυγες;
Για που έφυγες;
Τι είμαι και τι θα γίνω
όταν πια δε θα είμαι;