Εδώ
Ο τόπος είναι εχθρικός
Αμείλικτος
Απέναντι σε κάθε μορφή ευαισθησίας
Παλαιότερα αφηνόμουν
Έπεφτα άφοβα στη λεπίδα
Όδευα συνειδητά προς τη σφαγή μου
Φορώντας ενδυμασία γιορτινή
Είχα ακόμη τείχη
Άμυνες
Άγνοια κινδύνου
Ώσπου
Συσσωρεύτηκαν οι ουλές
Σώθηκαν οι αντοχές
Με τα χρόνια
Φοβούμαι
Το ανεξέλεγκτο συναίσθημα
Τρέμω
Ό,τι με καθιστά ευάλωτη
Στη σκληρότητα
Τις αδυναμίες του περιβάλλοντος
Και λυπάμαι μόνο
Που γίνηκα δειλή
Καθώς πλέον
Ολοένα και συχνότερα μέσα μου
Βαθιά στον πυρήνα του στομάχου μου
Ακούω μια φωνή
Που κραυγάζει σιωπηλά πως
Αν υπάρχει κάτι
Σε τούτο εδώ τον τόπο
Χρειάζεται να νικήσεις
Εκατό φορές το θάνατο
Προτού μπορέσεις
Πραγματικά να το ζήσεις