Γι’ αυτό μοχθώ
Στο συνειδητό χρόνο που ‘χω διανύσει;
Να συντηρώ μια ανάμνηση;
Μια καρφίτσα
Αντίκα σκουριασμένη στο πέτο
Πιο ορατή, πιο εμφανής
Από ελέφαντα που βαδίζει σε νεκρή πεδιάδα

Η αντίσταση της συνήθειας
Είναι το φρένο στο κατώφλι της πύλης προς την ελευθερία