Μια σκέψη κάμω με το σούρουπο
Πως περπατώ στους νευρώνες
Της τραγικής ειρωνείας που χαρακτηρίζει
Την ίδια μας την ύπαρξη

Περιφέρομαι μέσα
Στα μπουντρούμια των βασανιστηρίων
Αίματα και μέλη
Θάνατος παντού

Κι έπειτα βγαίνω
Στους ολάνθιστους κήπους
Με κάθε λογής χρώματα κι ευωδιές

Σκέπτομαι πως
Το μέσα και το έξω συνυπάρχουν
Η πραγματικότητα μας είναι
Μοναχά ένας κλήρος

Μια και μοναδική
Κάθετη σύμπτωση