Καθαρίζουμε το έξω
για να αδειάσουμε εκεί
λίγο από το χάος
που επικρατεί μέσα μας

Δε σκουπίζω πια
Τις πατημασιές σου πεισματικά κρατάω
Έχω μαρκάρει την περίμετρο με ταινία
και περιμένω με τη σκόνη
το παπούτσι σου να σχηματιστεί
Κι ύστερα το πόδι
να χτυπήσει για ένα δευτερόλεπτο
ξανά το σκονισμένο παρκέ
Ν’ ακούσω εκείνο τον ήχο
που τη μαύρη σιωπή τρυπάει
με μια ασημένια βελόνα
κι αίμα σκορπάει στο έδαφος
Έπειτα το πόδι σου χάνεται ξανά
Πάλι σιγή σκοτεινιάζει το χώρο
κι εγώ συνειδητοποιώ
το γυάλινο κουτί
ξανά τα σωθικά μου να παραμερίζει