Άκου ανθρωπάκο,

Μπορείς να σκέφτεσαι ό,τι θέλεις
Το βάρος της ύλης με την οποία επιλέγεις να τρέφεις την ψυχή σου
Ας βαραίνει την ελάχιστή σου ύπαρξη και συνειδητότητα
Μπορείς να αισθάνεσαι όπως σε δίδαξαν
Ασυνείδητα σαν και του λόγου σου κακοποιά στοιχεία
Μπορείς να αποτελείσαι από οτιδήποτε
Η άρρωστή σου ψυχοσύνθεση μπόρεσε να αντιληφθεί ως άξιο μίμησης

Όμως, άκου αυτό
Όταν πράττεις παρασιτικά
Και το σκοτάδι σου αποπειράσαι να διαχέεις
Μικρή κι ανόητη οντότητα
Να θυμάσαι
Κάθε μου κύτταρο
Εμένα και κάτι άλλων του δικού μου λόγου
Θα παλεύει για να συνθλίβει κάθε άκρο
Που θ’ απλώνεις για να μολύνεις
Με το στείρο μίσος σου
Κάθε ανυπεράσπιστο ον

Όσο ζούμε κι αναπνέουμε
Θα παλεύουμε όσο χρειάζεται
Για να επικρατήσει επιτέλους
Η ανθρωπιά

Τέλος οι ευγένειες.
Ξου τώρα.