Πίνω
Και λιώνω
Κομμάτια επώδυνα
Η ζωή σε καθοδική κλίση
Το οινόπνευμα με καθαρίζει
Απολυμαίνει τις πληγές που γλείφω
Κάθε Δευτέρα
Σε εκείνη την άνετη πολυθρόνα
Φτιαγμένη από καρφιά
Που εισέρχονται στο σώμα
Άλλοτε απαλά
Κι άλλοτε πληγώνουν
Άλλοτε ανεπάρκεια
Κι άλλοτε θρίαμβος
Μην πίνεις
Γιατί
Δεν πιάνουν τα χάπια
Και βουλιάζεις στο βούρκο της πραγματικότητας
Κάθε φορά ολοένα και περισσότερο
Κάποια στιγμή δε θα υπάρχει επιστροφή
Από το μαύρο
Την συνουσία του άσχημου
Που μορφή παίρνει μόνο στο νου σου
Και καταρρέουν πόλεις
Πλανήτες
Μέχρι να δεις την απλότητα
Να αφαιρέσεις το θόρυβο
Και να μείνει μόνο
Ένα γλυκό αγκάθι
Που σε οδήγησε στο σήμερα
Εκεί μείνε