Τι είναι το πλην άπειρο στην ύπαρξη;
Είναι σαν μια ταινία που διπλώθηκε ανάποδα
Και πηγαίνει
Με σταθερή πορεία προς τα πίσω
Περνάει από τον τελευταίο σου έρωτα
Τα χρόνια στα θρανία
Από το πρώτο σου υλικό παιχνίδι
Στο πρώτο που επινόησες εσύ
Ή άλλοι για σένα
Δεν έχει σημασία
Γιατί συνεχίζεις να παίζεις
Σαν μια ταινία που διπλώθηκε ανάποδα
Και ξετυλίγεται σιγά σιγά
Μέχρι να μείνει
Φωτιά
Ένα καρούλι
Κι ένας προβολέας
Να κινείται μόνος του
Με σταθερό ρυθμό
Προς τα εμπρός τελικά
Ή προς τα πίσω;