Εκείνο το τραπέζι
Το γιορτινό
Με τα φωτάκια
Τα πολλά φαγητά
Τα γελαστά πρόσωπα
Τις φανερές ευχές
Τους κρυφούς πόνους
Τους σταυρούς τους τελεστικούς
Που τους παντρεύονται
Τους κουβαλάνε μέχρι το τέλος
Το τέλος της δεκαετίας
Η αρχή της επόμενης μέρας
Που όλες οι επιφάνειες θεωρούνται καινούργιες
Μα στ’ αλήθεια είναι παλιές
Στοκαρισμένες ουλές
Λίγο χρώμα και λίγος λούστρος για να γυαλίζουν
Σαν τα αποψινά παπούτσια μας
Που όσο κι αν μας στενεύουν συνεχίζουμε να τα φοράμε
Όσο κι αν δεν μας ταιριάζουν
Όσο κι αν δεν τους ταιριάζουμε
Έλα να τα βγάλουμε
Και να νιώσουμε στα πέλματα μας χώμα παγωμένο
Μήπως θυμηθούμε την αρχή μας
Μήπως ξαναγράψουμε στις σκισμένες σελίδες
Και στις κατάμαυρες από τις μουτζούρες
Με λευκό αυτή τη φορά
Όχι διορθώνοντας
Όχι αναιρώντας
Μα επαναπροσδιορίζοντας
Κοιτώντας ξανά, με άλλη οπτική
Με ευγνωμοσύνη για τους σταυρούς και τις ουλές
Που μας έφεραν στο σήμερα
Να γιορτάζουμε την πρωτοχρονιά
Υποκρινόμενοι πως γράφουμε σε λευκή σελίδα
Ακόμα κι αν γνωρίζουμε πως είναι μαύρη
Σαν τη θνητή κι επώδυνη ύπαρξή μας
Που κάθε 365 μέρες
Σαν σήμερα
Όλο και σκοτεινιάζουν οι σελίδες μας
Κι όλο φωτεινότερο το μελάνι μας
Κι όλη μας η ζωή στα χέρια μας
Για να γράψουμε εμείς
Μόνο όσα ορίζουμε
Και τα υπόλοιπα
Η ψυχή μας συνεχώς να πλαταίνει
Και να βαθαίνει
Μήπως και μπορέσουμε
Όταν τα κοιτάξουμε ξανά
Να τα δούμε
Με άνευ όρων αγάπη