Σιωπή κυριαρχεί στο σπίτι του πεθαμένου
Γαλήνη νεκρική και βουβός πανικός
Πνιγμένα δάκρυα γκρεμίζονται στις αυστηρές χαραμάδες των ανοιχτών ματιών

Αν κάτι επιθύμησα περισσότερο από την οριοθετημένη μου ύπαρξη
είναι μια εσωτερική συμφιλίωση με τον φυσικό θάνατο

Ο θάνατος δεν είναι σκληρός κι αμείλικτος
Το σκληρό και το αμείλικτο
αποτελούν ασήμαντες ανθρώπινες σκιάσεις και χρωματισμούς

Ο θάνατος είναι το αντίβαρο
Το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε
για τα όμορφα βιώματα που συνόδευσαν την έμβια διαδρομή μας

Λένε πως σαν πεθάνει κάποιος
η ακοή του συνεχίζει να λειτουργεί για δυόμισι λεπτά

Και μετράω
τα σ’ αγαπώ
τα συγγνώμη
τα σ’ ευχαριστώ που με κουβάλησες
τόσες φορές
Τα θα ανταμώσουμε ξανά
Πόσες ανάσες χωράνε σε δυόμισι λεπτά;
Πόσες λέξεις προφταίνω
να σου δώσω να πάρεις μαζί σου;