(με ιδιαίτερη αγάπη στα παιδιά,
που είναι το μέλλον…)

Γεννήθηκα λευκή οθόνη
που της ποτίσαν το μυαλό
με ντάτα, γνώσεις και αιτίες
και με κάμαν συφερτό

Άντε τώρα να ξεμπλέξω
τα σκουπίδια απ’ τα καλά
το μυαλό να καθαρίσω
από άχρηστα πολλά

Χρονιά τώρα προχωρώ
στο σκοτάδι το παχύ
λίγο φως αναζητώντας
μέχρι να ‘ρθει η αυγή

Μόλις το πρωί θα φέξει
αγαλιάζει η ψυχή
που ‘μαι ακόμα εδώ πέρα
κι ας πονάει η ζωή

Κάμε εαυτέ ν’ αντέχω
από το τόσο πιο πολύ
Κι αν τελικά δε την παλέψω
ας πεθάνω στο ψαθί