‘Η ανάγκη να ‘μαστε αρεστοί
μια κατάρα τραγική
που τη ζωή μας θα ελέγχει
μέχρι εκείνη να σωθεί’

Τι ακριβώς περιμένεις
σαν δοξάζεις μετριότητες
και είδωλα νεκρά
Κουβαλάς στις πλάτες σου
τα μεγαλεία μιας ουτοπίας
που ουδεμία σχέση έχουν
με όσα νομίζεις πως θα ήθελες να δεις
σε τούτο τον κόσμο να ανθίζουν

Ο Θεός υπάρχει
Είναι το άπαν
Είναι το σύνολο στο οποίο περιφέρεσαι
Γνωστό, άγνωστο κι αφανές σαν κι εσένα
Ενίοτε ενοχλητικό και άλλοτε χρήσιμο
σαν το κοιτάς με κέντρο πάντα
τη μικρή κι αφελή σου ύπαρξη

Κι ενώ κουβαλάς λίγο Θεό μέσα σου
εξακολουθείς ανόητα να ψάχνεις
το Θεό των άλλων ν’ ανακαλύψεις
Και να που τελικά
ακόμα κι ο Θεός
σαν είναι διασκορπισμένος
τα κομμάτια του θα ψάχνει να μαζέψει