Μου αρέσει όταν ταξιδεύω
να κοιτάζω έξω από το παράθυρο
και να διαβάζω πινακίδες
Αγαπημένες μου είναι
εκείνες στις εισόδους των τούνελ
επειδή με προειδοποιούν
προτού τον ήλιο μου κρύψουν
Με προειδοποιούν πως εισέρχομαι σε μέρος κλειστό σαν αγκαλιά
Και σκοτεινό
Σαν παντζούρια κλειστά νωρίς το απόγευμα μιας χειμωνιάτικης ημέρας
Εκείνα τα λίγα λεπτά που ο ήλιος έχει πια πέσει και τρεμοπαίζουν στον ορίζοντα οι τελευταίες του ακτίνες
Σιγοσβήνουν καθώς πάλλονται πίσω από την κορυφή του ασημένιου λόφου μέχρι να πέσει βαθύ σκοτάδι
Ενίοτε μου αρέσουν και οι ονομασίες των τούνελ
Μου έχει αποτυπωθεί ένα
εκείνο της μαύρης ώρας
Μου φαίνεται πια κάπως ειρωνικό
καθώς υπόσχεται μόλις μια μαύρη ώρα περαστική κι ελπιδοφόρα
Κι έπειτα σκέπτομαι την ύπαρξή μας
τόσο σύντομη κι ανόητη
και ο χαμός μας τόσο διαρκής
Σαν τούνελ σκοτεινό που υπόσχεται
μια μαύρη
κατάμαυρη αιωνιότητα