Ήταν κάμποσος ο χρόνος
που μέτρησα, πολύς ο πόνος
Οι πληγές είναι ρευστές
Συνθήκες αποτρεπτικές

Το πάνω κάτω δεν κοίτα
και τα συμβάντα τα ξεχνά
γιατί όλα μοιάζουνε μικρά
όταν κοιτάμε από ψηλά

Κάθε συνήθεια που πονά
το τόσο δράμα προσπερνά
Μα σαν ο κύκλος ξεκινά
μας βρίσκει απ την αρχή ξανά

Κι εγώ εδώ, ν’ ακροβατώ
πότε στη σκιά, πότε στο φως
Σαν προσπαθώ να σηκωθώ
γκρίζος ξανά ο ουρανός

Ένα τραγούδι λυπημένο
τρυφερό και σκοτεινό
σαν την πνοή που αναζητούμε
την ύπαρξη μας ν’ ασπαστούμε

Το κάμεις δύσκολο ζωή
και δε χαρίζονται οι καιροί
το χάμω χώρο δε θα βρει
για το σκοτώνω σαν φανεί

Η ζωή μοιάζει τραγούδι
Το κάθε τι ένας σκοπός
Το κάθε χθες ένα βαρίδι
Το κάθε τώρα θησαυρός

Ένα σύννεφο με κυνηγά
Φωνάζω, άσε με μπροστά
Κατέβαζα άστρα στα κρυφά
στην τσέπη να χω φυλαχτά

Κι έχουμε όλοι τόσο δρόμο
Κάθε βήμα και εμπόδιο
στην ιστορία μας αυτή
που είναι αφανώς κοινή

Έλα φίλε μου καλέ
να μοιραστούμε φυλαχτά
κάθε χθες, τώρα, μετά
μ’ όλο τον κόσμο ανοιχτά

Γιατί αν έμαθα ένα πράγμα
χτυπώντας πάνω σε ντουβάρια
είν’ πως ο χρόνος είναι λίγος
και πως ο κόσμος είναι κτήνος

Θα φτάσεις και εσύ εκεί
Ναι, είμαι σίγουρη πολύ
Ελπίζω μόνο να σου βγει
προτού ο χρόνος σου σωθεί

Γιατί ‘ναι κρίμα η αγάπη
που μέσα πάντα κουβαλάς
μέσα στο χρόνο να σκληραίνει
επειδή έχεις μάθει να μετράς