Όταν
Τα δάκτυλα των ποδιών
Απέχουν έτη φωτός από τα μάτια
Κάθε καταραμένος γνωρίζει
Πόσα εξάμετρα βάθος χρειάζεται
Να σκάψει για να σωθεί
Από την απελπισία της φαντασίας
Την ακτινοβολία της λήθης
Τη μαστούρα του τίποτα
Και
Δεν ερωτας πια
Που πάμε και τι κάμουμε;