Γιατί η έκφρασή μας έχει καταλήξει καθημερινά να θυμίζει ένα οργισμένο πλήθος στο Κολοσσαίο όπου όλοι σχεδόν στέκουμε μ’ έναν αντίχειρα σε ετοιμότητα κυρίως για να καταδικάσουμε, είτε κάποια κατάσταση, είτε κάποιον άνθρωπο, είτε κάποιον διπλανό υποστηρικτή του;

Μα αλήθεια, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, πόσες γκρίζες ζώνες χάνονται, ασπρίζουν ή μαυρίζουν, σε τούτη την πόλωση που τόσο οικειοθελώς συμμετέχουμε;

Δεν είναι όλες οι μάχες υπαρκτές.
Κάποιες είναι κατασκευάσματα παραπλάνησης και χειραγώγησης.
Ας διαλέγουμε συνετά, σε αυτές τις γρήγορες εξελίξεις, εκείνες που πραγματικά υπάρχει νόημα να δοθούν.