Κλείσε με στην αγκαλιά σου
να κρυφτώ κι απόψε από το θάνατο
Οι μέρες ξημερώνουν
άχρωμες και βουβές
Τίποτα ασυνήθιστο
Σκευωρίες, θάνατος, ασθένεια
εξαθλίωση, οδύνη και δουλειά
Γι’ αυτό σου λέω
κρύψε με στην αγκαλιά σου
Έλα να βγούμε το βράδυ
να ρέουν οι μπίρες άφθονες
να ξεπλένουν τους δυστυχισμένους
γεμάτους κόμπους οισοφάγους μας
από τις τοξίνες και τα σάλια
μιας εξ’ αρχής σαθρής πραγματικότητας