Δε μου αρέσουν οι κοινωνίες σας.

Απεχθάνομαι τις αδυναμίες που στις οντότητες / μέλη τους αναπτύσσουν.

Δε μου αρέσει η επιβολή σας,
η επιβολή αποκτά νόημα ύπαρξης όταν οι ιδέες αδυνατούν να εμπνεύσουν επαρκώς προκειμένου να θεωρηθούν άξιες ενστερνισμού και υιοθέτησης. Η ανάγκη επιβολής σημαίνει, εξ’ ορισμού, επιμέρους αποτυχία πειθούς.

Δε μου αρέσουν οι αξίες σας,
οι αξίες δεν ανήκουν σε κανέναν ούτε χρειάζεται να γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Οι αξίες στον πυρήνα τους είναι ουσιαστικές όταν προάγουν το μαζί κι όχι το ενάντια.

Δε μου αρέσουν οι γλώσσες σας,
οι γλώσσες που λειτουργούν διασπαστικά από την αρχή του χρόνου επειδή διδαχθήκαμε το διαφορετικό να φοβούμαστε / μισούμε. Η γλώσσα των ανθρώπων είναι μια και ούτε μια λέξη δεν περιλαμβάνει.

Δε μου αρέσουν τα ΕΓΩ σας,
τα υπερτροφικά αυτά μόμολα που, επειδή ουδέποτε ενδιαφερθήκατε να τα αγκαλιάσετε, τρώνε συναισθηματικά κι ασταμάτητα κατασπαράζοντας κάθε καλό μέσα σας και μετατρέποντάς το σε περιττώματα.

Δε μου αρέσουν οι παρωπίδες σας,
και τα χαλινάρια που τόσο ανάγκη έχετε να φοράτε για να μη χρειαστεί ν’ αναλάβετε το βάρος και την ευθύνη του κουφαριού σας. Έτσι, για να μπορείτε να χρεώνετε πάντα το περιβάλλον για τα δεινά της λιμνάζουσας ύπαρξής σας.

Δε μου αρέσουν τα φτερά σας,
εκείνα τα φτερά που με δυο δρασκελιές πιο ψηλά από τα πάντα σας τοποθετούν
και που, σαν ανώμαλα προσγειωθείτε, πρέπει να έφταιξε η βαρύτητα.

Μου αρέσουν οι ρίζες σας,
εκείνο το αφανές ξεχασμένο δίκτυο ενότητας που, τόσο πολύ έχει υποτιμηθεί μα, τόσο ταπεινό περιμένει να μας διδάξει πως να ανθίζουμε και πως να γίνουμε άνθρωποι ξανά.