Ξέρεις γιατί δε ρωτάς;
Επειδή είσαι
Τόσο βυθισμένος
Στο εγώ σου
Στα κύματα που
Σε ξεβράζουν
Με κάθε αυγή
Μισοπνιγμένο

Ξέρεις γιατί δε ρωτάς;
Γιατί δεν έχεις
Την πολυτέλεια
Να νοιαστείς
Για κανέναν άλλο
Όταν κάθε σου βήμα είναι
Βαρύτερο από το προηγούμενο

Ξέρεις γιατί δε ρωτάς;
Γιατί λανθασμένα υποθέτεις
Πως είσαι μόνος σου
Στον πόνο
Μα δεν είσαι
Όχι
Κανείς δεν είναι

Και ξέρεις
Δε σε αδικώ
Είναι σκληρός ο κόσμος
Κι ακόμα πιο σκληρή
Και θλιβερή
Η ενδεχόμενη πραγματικότητα

– Τι κάμεις;
– Καλά μωρέ
  Εσύ;