Ένα ανικανοποίητο με τρώει
Σαν μοιάζει δύσκολο
Υπενθυμίζω στον εαυτό
Πως είναι εκτός της δικαιοδοσίας του
Τα λόγια και τα έργα άλλων
Ακόμα κι αν τον στοχεύουν κάποιες φορές
Η αποχώρηση μοιάζει βολικότερη
Από βαρυσήμαντες τοποθετήσεις
Αναθεωρώ τελευταία
Στο πλυμένο με δράμα κεφάλι μου
Που παραλύει καθώς
Βάλλεται αλύπητα
Από κάποια ουτοπική ελπίδα

Δε θα σπάσω
Η ζωή είναι δώρο
Ίσως το ανώτερο όλων
Η παρουσία της ζωής
Σημαίνει ύπαρξη γήινου χρόνου
Χρόνος για σκέψη
Συνύπαρξη
Δημιουργία
Ό,τι πιο ανεκτίμητο

Για όσο έχω χρόνο
Όσο ζω κι αναπνέω
Έχω αποφασίσει
Να είμαι σε διαρκή
Κίνηση