Η συνειδητή μνήμη
ένα παιγνίδι χωρίς κανόνες
που νομίζεις πως κέρδισες
μέχρι σε αόρατη στροφή να βγεις εκτός

Οι σκέψεις μοιάζουν λευκός καπνός
εφήμερες προδότρες
Λόγια που αφήνουμε στην ακτή
κι εξαφανίζει με δύο ξεπλυματιές το κύμα

Βλέπω ευτυχία του κουτιού
υποσχέσεις της στιγμής
που ο χρόνος αναιρεί
διαπραγματεύεται κι επαναπροσδιορίζει

Βλέπω ανθρώπους τραυματισμένους
ιστορίες παλιές να κουβαλούν στις πλάτες
βάρη ασήκωτα
που το σήμερα τους δυναστεύουν

Βλέπω φόβους
παντού φαντάσματα
ζωές να αλυσοδένουν
κάθε ελεύθερη έκφραση να φιμώνουν

Βλέπω κι εσένα
εγωιστή ως είσαι
ακόμα να ρωτάς άσχετα
γιατί τις ήττες σου δεν έμαθες ν’ αντιμετωπίζεις

Σου λέω αγαπημένο μου, βιάσου
γιατί η ζωή σα σύννεφο μετατοπίζεται
Συσσωρεύει υγρασία, ξεσπά
Κι έπειτα χάνεται
σα να μην υπήρξε ποτέ