Κάθε μέρα ξυπνάω
σε μια νέα πραγματικότητα
με σταθερές οθόνες
νέες αυγές και σούρουπα
Βρίσκομαι να τρέχω
ξοπίσω από τις αλλαγές
κι εκείνες κάπου κάπου να σταματούν
και να κοντοστέκονται
κοιτώντας με από μακριά
να τρέχω ξεψυχισμένη
τόσο πίσω μα στο παρά πέντε
γελώντας

Δεν ξέρω αν πενθώ
ή αν ζηλεύω
την ηρεμία και τη γαλήνη του κενού
που μήτε φως μήτε ήχος
μπορεί να διακόψει
Παρατηρητής τυφλός και κωφός
μέσα και γύρω
ισορροπώντας οριακά
στο κέντρο μιας τραμπάλας ετοιμόρροπης
με μόνο δύο επιλογές
Να πέσω ή να ξυπνήσω