Αγαπώ τους ανθρώπους
Κι ας είμαστε βλαμμένοι
Από πληγές
Από πόνο
Από αγάπη που δεν ταίριαξε
Από προσφορά περιττή
Κι ας θέλαμε μια αγκαλιά
Κι ας πήραμε σφαλιάρα
Από άλλους
Πληγωμένους
Μη έτοιμους
Κουτσούς
Το πένθος αιώνιο φαντάζει σαν το κοιτάς
Μα κάπου κάπου
Μη ξεχνάς να κοιτάς και τον ήλιο
Εκεί μόνο θα βρεις
Την υπέρτατη αλήθεια
Γιατί στο φως όλα φαίνονται
Τόσο έντονα
Και τόσο μάταια
Τόσο άδεια
Σαν τα μάτια των ανθρώπων στα νεκροταφεία
Και σε κάθε μέρος
Που συνυπάρχουν
Που συναντιούνται
Ο θάνατος και η ζωή
Το νόημα και η ματαιότητα του σήμερα
Η θλίψη από τη χαρά
Απέχει ένα χιλιοστό
Μία γραμμή
Μία ρυτίδα
Που δεν είδες
Μα θα δεις
Σαν μάθεις να παρατηρείς καλύτερα
Στο σάπιο θα βρεις την ομορφιά
Στο τώρα την ασφάλεια
Στο μετά το φως
Στο πουθενά το δρόμο
Και στο τίποτα τα πάντα