Ας μη μιλούμε για αυτονόητα
Όπως έχει αποδειχθεί
Σε μίκρο και μάκρο κλίμακα
Δε φαίνεται τούτη η έννοια να υφίσταται
Να μιλούμε με σωφροσύνη
Οι ροπές μας έχουν δομηθεί και πράγματι μεταφέρονται
Ο αγώνας ας ελπίσουμε να είναι
Ας φροντίσουμε να είναι
Οφείλει να είναι
Συνεχιζόμενος

Θα σου πω σύντροφε
Ποια ήταν η επίδραση
Της χθεσινής απόφασης σε εμένα
Θα σου πω
Γιατί έκλαιγα από συγκίνηση
Όσο δεν έχω κλάψει για τίποτα θετικό
Στη μέχρι σήμερα ύπαρξή μου:

Ως ένας άνθρωπος 32 ετών στην Ελλάδα του 2020
Με ό,τι το παραπάνω συνεπάγεται
Τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο
Σωνόταν η ελπίδα μέσα μου πως κάτι μπορεί να αλλάξει
Πως μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά
Πως έχουμε δύναμη και σημεία πίεσης
Απέναντι στους εκάστοτε βρομερούς εξουσιαστές
Που μας ελέγχουν
Μας εξαθλιώνουν
Και προς το εμετικό σύστημα
Που μας ακρωτηριάζει λίγο λίγο κάθε μέρα

Εχθές, αναστήθηκε από τις στάχτες της
Σα φοίνικας αυτή μου η ελπίδα
Αισθάνομαι ξανά μια εσωτερική δύναμη που
Για καιρό φοβόμουν πως είχε πεθάνει ανεπιστρεπτί

Προσωπικά λοιπόν
Δε γιορτάζω μόνο για τη νίκη
Μιας μάχης ενάντια στο φασισμό
Γιορτάζω για την ανάσταση της ελπίδας
Ίσως της μεγαλύτερης κινητήριου δύναμης για αλλαγή

Σήμερα αγαπώ όλο τον κόσμο
Επειδή ελπίζω ξανά
ΖΗΤΩ Η ΕΛΠΙΔΑ!