Σύντροφε,
Για άλλη μια φορά θα στο πω
Υπήρξα αδρανής
Δε με ενδιέφεραν τα εγκόσμια
Σε καταλαβαίνω
Η απογοήτευση παραλύει
Μαραινόμαστε εκ των έσω
Στοχευμένα και οργανωμένα από άλλους
Που μας θέλουν υπάκουο λίπασμα

Σύντροφε,
Σφαγιάζουν τα παιδιά μας στους δρόμους οι αλήτες
Ανοίγουν πυρ ανεξέλεγκτα
Βάφουν τα βρωμόχερά τους με αίμα αθώων
Με τη συγκατάθεση των διεφθαρμένων
Δήθεν προστατών μας
Και παν να μας πείσουν πως εμείς είμαστε ο εχθρός
Κανένας εχθρός δεν υπάρχει δίπλα
Πέραν του καταστροφέα
Που χτύπησε το παιδί της τάδε
Σκότωσε τον αδερφό του δείνα
Και παλεύει να βγει απ’ το παράθυρο
Με κοστούμι και παπιγιόν
Τάχα ‘αξιοπρεπές’ γρανάζι ενός σάπιου κατασκευάσματος

Σύντροφε,
Σκοτώνουν τα παιδιά
Μ’ ακούς;
Κάτω τα χέρια από τα παιδιά
Έχει έρθει η στιγμή να παλέψουμε
Για κάτι μεγαλύτερο από εσένα κι εμένα
Πρέπει επιτέλους, ναι πρέπει πια να ξετυλιχθεί
Η δύναμη του λαού ενάντια στην καταχρηστική εξουσία τους
Σήμερα χτίζεις το αύριο των παιδιών
Εσύ που θα είσαι στις 7 Οκτωβρίου;
Εσύ, θα λείπεις;