Ο απογευματινός ουρανός σήμερα ήταν μωβ, το αγαπημένο χρώμα της μαμάς
Σήμερα πήρε κι εκείνη το ίδιο τρένο με τον Μίκη

Η μανούλα, η δική μου αφανής ηρωίδα

για τη δύσκολη ζωή που πέρασε και παρόλα αυτά μπόρεσε να παραμείνει άνθρωπος μεγαλόκαρδος, ευαίσθητος κι αλληλέγγυος μέχρι και την τελευταία στιγμή

για τα σωστά και τα λάθη της, με τα πρώτα να είναι σαφώς περισσότερα, που γίνηκαν όλα με κέντρο την ανεξάντλητη αγάπη της για εμάς και για όλα τα πλάσματα αυτού του κόσμου

για την αγάπη της στα λουλούδια που αποκαλούσε παιδιά της

για τον άβολο αυθορμητισμό και την ντομπροσύνη της που θα μου λείψουν αφάνταστα μαζί με όλα τα υπόλοιπα

για τη δύναμη, το πείσμα και το θάρρος που έδειξε στην αντίξοη σχεδόν τριετή μάχη της με τον καρκίνο

Τα είπαμε όλα λίγο πριν φύγει
Πως τη θαυμάζουμε
Πως θα είμαστε καλά
Πως θα προσέχουμε ο ένας τον άλλο
Πως θα μας λείψει αφάνταστα
Πως θα συνεχίσει να ζει μέσα μας

Πως μια μέρα σαν και τη σημερινή θα κόψουμε κι εμείς εισιτήριο χωρίς επιστροφή για να τη συναντήσουμε

Και θα ‘ναι ωραία

Ο ουρανός θα είναι μωβ, οι ψυχές μας θα αιωρούνται ελεύθερες και θα τρυπούν τα σύννεφα αφήνοντας ακατανόητα μηνύματα στους επίγειους