Συνεχίζεις να μιλάς
για δυο φθηνές αράδες
Ενός τρελού τις λέξεις ν’ αναλύεις
Ταυτίζεις μια τάχα αλληλουχία
με άλλα ήδη ειπωμένα και συγκινείσαι
Σαν αποτυπώματα που υπόσταση
στο νου σου αποκτούν και σε αγγίζουν

Άσε τα βάθρα και τα συμπεράσματα
που το μέσα μου δεν αφορούν
Τίτλους και τιμές
σταμάτα σε παρακαλώ να μου φοράς
Χίλιες φορές σου το ‘πα πως
είμαι πιο επιφανειακή
απ’ όσα στις σκέψεις μου διαβάζεις

Αν λίγο με σέβεσαι στη γη άσε με
χώμα ζεστό να αισθάνομαι στα πόδια μου
Δε θέλω άλλο αέρα, μήτε νερό
Φύσηξα και πνίγηκα σε κείνα
Άσε με στη λάσπη να κυλιέμαι
να τρώω ρίζες βαθιές
που σ’ έναν άγνωστο πυρήνα οδηγούν