Θέλω να σου μιλήσω
Μα δεν τολμώ
Οι γάτες μου ακούνε
Όσα θέλω να πω στους ανθρώπους
Και συνήθως σωπαίνω
Οι γάτες μου αισθάνονται
Κάθε αγωνία
Που τον ύπνο μου στερεί
Οι γάτες μου γνωρίζουν
Πόση οδύνη έχω
Και πόση αγάπη
Φωλιασμένη μέσα μου
Οι γάτες μου παίρνουν
Χάδια αμέτρητα
Και μαζί τη λύπη
Είναι σοφοί θεραπευτές
Αποσυμφορηστές της θολούρας
Γαληνευτές του νου
Πομποί ευτυχίας
Κι άμα λάχει
Σου επιβάλλουν να συνέλθεις
Με λίγη βία
Σαν ξεχνάς
Ποιος έχει το πάνω χέρι
Ποιος είναι το ‘αφεντικό’
Γιατί κάθε μορφή ευτυχίας
Έχει το δικό της κόστος και τίμημα