Βιωματικό γίνομαι τέρας
διάβολος το δίχως κέρας
που να κρύβεται μπορεί
πίσω από το καθετί

Κοιτώ καλά ν’ αναγνωρίσω
ό,τι μέσα κατοικεί
μα δε μπορώ να ξεχωρίσω
τι να φτιάσω, τι ν’ αφήσω

Δύσκολο γίνεται καθώς
μορφές αλλάζει συνεχώς
φωτιά, νερό, γκρίζος καπνός
ή γαλάζιος ουρανός

Και του ορίζοντα το φως
που σβήνει σαν βρεθώ εντός
να βλέπω δε με βοηθάει
Το σκοτάδι δεν τρυπάει

Μήτε μαχαίρι, μήτε πόνος
δε το λυγάει μήτε ο χρόνος
που όλα τ’ άλλα τσαλακώνει
μα εκείνο πάντα σώνει

– Που ‘σαι διάβολε; ρωτώ
Να σε δω για δε μπορώ;
και πως συνέχεια ξεγλιστράς
σε κάθε βήμα με γελάς;

– Θα σου πω το τραγικό μου
μήπως μπει ο οβολός μου
στο κεφάλι σου καλά
Δεν υπάρχουν μυστικά

Είμαι, ήμουν, θα ‘μαι εδώ
για όσο θέλεις να ‘σαι ΕΓΩ
μα αν εσύ παντού σκορπίσεις
δίχως εμένα θα γυρίσεις