Κόρη
Ζωντανεμένη
Από θεϊκή πνοή
Οπτασία θολή
Καταραμένη θα ‘σαι
Από τις χάρες σου
Οι γυναίκες σε φθονούν
Οι άντρες σ’ ερωτεύονται
Κάθε ανθρώπινο άγγιγμα
Θα ‘ναι ωρολογιακή βόμβα
Στα χέρια σου
Κι ο χρόνος αμείλικτος
Ορκισμένος εχθρός σου
Και κάθε τόσο
Μια έκρηξη που
Θα σε κομματιάζει
Βλέπεις
Η κακιά σου η μοίρα
Το ‘χει γραμμένο
Στον κόσμο τούτο
Μόνη σου να υπάρχεις
Να περιφέρεσαι
Λευκή
Με ωχρό βλέμμα
Και διάφανο χιτώνα
Να φαίνεσαι
Τόσο τυφλωτική
Σαν ήλιος
Και
Σα φάντασμα