Σαν τον καθρέφτη σου κοιτάς και απορείς
διάλογο με τον εαυτό αποπειράσου
Προσπάθησες άραγε ποτέ σου για να δεις
πέρα από τις αλυσίδες που απ’ ανέκαθεν φορείς;

Ταγέρ, κοστούμια, παντελόνια και καλσόν
Θάνατος γύρω και στο πιάτο σου ζαμπόν
ώσπου μια μέρα αξημέρωτη θυμήθηκες
πως για δυο ένδοξες πατούσες ξεπουλήθηκες

Τώρα γυρίζεις στο σκοτάδι μονάχος
μέσα στην άγνοια του φαίνεσθαι και χάνεσαι
δίχως ουσία, δίχως βάπτισμα πυρός
όσο απ’ τη μικρή σου τη ζωή απομακρύνεσαι