Σήμερα πήρα την πιο δύσκολη απόφαση που έχω κληθεί να πάρω μέχρι τώρα στη ζωή μου. Να αφαιρέσω μια ζωή. Κοίτα να δεις, σκέφτομαι, που τα ζωάκια, ενώ δεν μπορούν να αποφασίσουν για τη ζωή τους, είναι νόμιμο να θανατώνονται ως ύστατη επιλογή. Αντίθετα, οι άνθρωποι, που μπορούν οι ίδιοι να το αποφασίσουν, δεν έχουν το δικαίωμα να δώσουν τέλος στην οδύνη τους. Σκέφτομαι πως κοινωνικά οι άνθρωποι είμαστε καταδικασμένοι να υποφέρουμε μέχρι την τελευταία μας ανάσα, ακόμα κι αν δεν υπάρχει καμία ελπίδα, και η μοναδική συντροφιά προς το τέλος είναι πόνος και εξαθλίωση.

Πριν 2 μήνες η γλυκιά Φρουφρού διαγνώστηκε με λοιμώδη περιτονίτιδα κι έκτοτε η πτώση ήταν βαθμιαία και εξουθενωτική για την ίδια. Την βλέπαμε να αδυνατίζει, να μην έχει ενέργεια, ο αιματοκρίτης της ήταν στον πάτο. Ενδιάμεσα, υπήρχαν διάφορες μέρες αναλαμπών, μα η γενική της εικόνα στο χρόνο έφθινε δραματικά. Είδα το Φρουφρούδι ανήμπορο. Κάποιες φορές μου νιαούριζε σα να θέλει κάτι να μου πει. Μα δεν μπορούσα να το ακούσω. Κάθε εβδομάδα στο γιατρό ήλπιζα να έχουμε καλά νέα για ανάκαμψη, ένα μικρό φως στον ορίζοντα. Τον τελευταίο μήνα εντοπίσαμε και ένα ογκίδιο (μάλλον καρκίνος μας είπανε) που δε μπορούσε να διερευνηθεί καθώς η Φρουφρούλα ήταν σε δύσκολη κατάσταση.

Σήμερα πήγαμε για την εβδομαδιαία μας επίσκεψη, κι ούτε στιγμή δε σκέφτηκα πως θα είναι αυτή η μέρα που θα πρέπει να πάρω την δυσβάσταχτη απόφαση του αποχωρισμού.

Φρουφρού μου, γλυκιά Φρουφρού μου, ξέρω πως δε θα διαβάσεις ποτέ αυτό το κείμενο, μα, όπως σου είπα στο αυτάκι μέχρι να κοιμηθείς, θα σ’ αγαπώ πάντα και σου ζητώ συγγνώμη αν ήταν λάθος η απόφασή μου. Θα πορευθώ με το βάρος και την ευθύνη της.
Προσπαθήσαμε καρδιά μου, το παλέψαμε. Προσπάθησες πολύ, το πάλεψες. Έπρεπε να σε απαλλάξω κοριτσούδι μου. Έπρεπε πλέον να αφήσω την ψυχούλα σου να πετάξει.
Αγάπησες κι αγαπήθηκες κι αυτό είναι τεράστιο.

Αντίο ηλιαχτίδα μου. Κοιμήσου γλυκά, μέχρι να ‘ρθω να σε βρω στο όποιο μετά.

Στη μνήμη της πιο αξιαγάπητης στριφνούλας που θα λείψει…
Φρουφρού R.I.P. 07.07.2021