Όσο η κλεψύδρα κυλά
λιγοστεύουμε και πλαταίνουμε

Θυσία στην ηλικία
η κάθε επιδερμία
οι σχέσεις από ρηχά
φτωχά θεμέλια, σαθρά

‘Λίγοι και καλοί’
που λέγαν οι παλιοί
Άνθρωποι να μπορούμε να μοιραστούμε
λόγο, σκέψη, καρδιά
όχι δόξες κι επιτεύγματα
μα αδυναμίες, φόβους κι ελαττώματα

Κι εσύ μου λες:
‘Κλείνω όσο αφήνω
πληγές να με ορίζουν
και φίλους να γκρεμίζουν
εικόνες κι εντυπώσεις
που ο νους μου γεννά
γιατί η ψυχή λαχταρά’

Χαμογελώ ξανά και
με περίσσεια σου λέω χαρά:
‘Ανοίγεις, πλαταίνεις, βαθαίνεις
και να διαλέγεις μαθαίνεις
τι ανθρώπους να φέρνεις κοντά
στην εύθραυστη καρδιά
που όσο ο χρόνος κυλά
για πλησίασμα διψά
προτού να είναι πια αργά

Πολύ αργά’