Θέλω να ανοίξω την πόρτα διάπλατα
Να σου πω να περάσεις μέσα
Είναι λίγο ακατάστατα
Μα αυτό δε με πειράζει τόσο
Φοβάμαι
Για τον βάτραχο με την κόκκινη γραβάτα
που δε σταματά να με κοιτάζει
Κι εγώ διαρκώς κάμω πως δεν τον βλέπω
Κι εκείνος κοιτάζει
με τα στρογγυλά κίτρινα μάτια του
κατάματα την ψυχή μου
Σα να βλέπει το μαύρο καπνό
καθώς αυτός εκτονώνεται από τις ρωγμές
Κι άσπρο μένει σαν σωθεί
το αφιλόξενο μέσα μου