Πάμε να ζήσουμε έλεγες εφήμερα
Τι κι αν ο κόσμος μας χαθεί στο τίποτα
εμείς θα είμαστε μαζί στο πουθενά

Με τον πρώτο ήλιο να ξυπνάμε στη δροσιά
άσπρο το φως να μας τυφλώνει απαλά
κόσμοι απέραντοι να ξεδιπλώνονται μπροστά

Μία υπόσχεση να σβήσει αφέθηκε
στα μάτια σου πληγή και με τα χρόνια έγινε
σύννεφα γκρίζα που η βροχή αντανακλά

Κάπου στον ορίζοντα ύστερα να χάνεσαι
σαν αεράκι πέρασες κι αισθάνεσαι
πως τίποτα άλλο τώρα εδώ δε σε κρατά

Και θα σε ρωτήσω αν σε δω κάποια βραδιά
σιωπές, κανόνες κι απουσίες στη φωτιά
αν έριξες, κι όσα μοιράστηκες αν ήτανε αληθινά

Τότε που κατάφερνα στη σκέψη σου να χάνομαι
όσο η αγάπη στο μαζί μεγάλωνε
και στα δυο χέρια κράταγες όλη την αμμουδιά

Πάμε να ζήσουμε μου λες εφήμερα
και αν ο κόσμος μας χαθεί στο τίποτα
θα έχουμε όσα ο χρόνος σκόρπισε στο πουθενά