Τα χέρια εκείνα που
Άλλοτε σφίγγουν για να σκοτώσουν
Μπορούν να μάθουν ν’ αγκαλιάζουν
Λυπάμαι μόνο για τις σκιές
Όσους αδυνατούν να κάμουν
Κάτι από τα δύο

Να κοιτάζω θέλω
Μπροστά ή πίσω
Και να μη βλέπω τίποτε
Να είμαι παρούσα
Με ρίζες βαθιές
Να μπορώ
Στα δέντρα να μιλάω

Κουράστηκα πια να τρέχω
Ξοπίσω από πεταμένες υποσχέσεις
Να λιποψυχώ
Στο ρυθμό του κοινωνικού περιβάλλοντος
Στο μαραθώνιο του τίποτα

Θέλω να αντέχω τη σιωπή μου
Να ζήσω ό,τι έρθει
Σε ειρήνη με το μέσα μου
Ν’ αφεθώ στου χρόνου
Τον οικείο, γλυκό
Διασκορπισμό