Υπάρχουν κάτι λέξεις-ταμπού
Που καθώς γλιστρούν πάνω στο σάλιο της γλώσσας σου
Μάγουλα κοκκινίζουν και φρύδια ανυψώνονται

Υπάρχει κι ένας φόβος, μάλλον συνεχής
Μήπως στην κοινωνική εικόνα τέτοιες λέξεις χρεωθείς
Εκτός κι αν είσαι ποιητής

Αγαπούμε την τέχνη με όρους
Με συλλογικές θεωρίες καθωσπρεπισμού που όρια θέτουν
Στη σύλληψη και την αντίληψη

Η ελευθερία του λόγου είναι πρωτίστως εσωτερική κατάκτηση
Με λέξεις κι ευθύνες ευρύτερες να τη συνοδεύουν
Μα, ελαχιστοποιημένες τις ευαισθησίες του σμιλευμένου αυτιού

Ο φόβος καταπιέζει
Η αγάπη απλώνει
Ο θυμός απαιτεί
Η ελπίδα προσδοκά
Η ζωή κυλά
Ο θάνατος περιμένει