(είναι η καλύτερη παρέα,
κι απ’ όλη μας τη γειτονιά είν’ μακράν η πιο ωραία)

Η μυτούλα μου ξεβάφει
Και το ένα αυτάκι λείπει
και μου ‘πε η ψεύτρα η μάνα μου
πως γίνομαι φιρίκι

Μ’ άφησε άπλυτη κι εγώ
τσίμπλες έχω γεμίσει
Βαριέμαι κι άλλο να πλυθώ
κι ας είχα ξεκινήσει

Ένα με την κουβέρτα εγώ
θαρρώ πως έχω μείνει
μα πρέπει να ξεκουραστώ
Δευτέρα πριν να γίνει

Προχθές η μάνα έβγαλε
τη Φρου μα και τον Λούη
Στον κήπο έξω να λιαστούν
Και ‘γω ‘μεινα μπακούρι

Δύσκολη η γατοζωή
γεμάτη περιπέτειες
με τσίμπλες, τρίχες και ζημιές
Που ζήλεψαν κι οι πέτρες

[ωδή στη Μίλι που, κι ας έχει ώρες-ώρες μόνο ένα αυτί, τις κροκέτες που πέφτουνε στο μπωλ τις ακούει από τα 2 χιλιόμετρα]