Αλάτι ψιλό
το λευκό στα μάτια μου ζεματίζει
Αλάτι χοντρό
τις πληγές στα σωθικά μου διαβρώνει
Έχασα τη μάνα μου
σ’ ένα λευκό σεντόνι
και πάω να την βρω
Πλησιάζω σε κάθε δευτερόλεπτο

Αλάτι ψιλό
από τη γεύση μου λείπει
Αλάτι χοντρό
κάτω από σκληρά πέλματα
μια να τα τρυπάει, μια να τ’ αψηφά
Έχασα τη μάνα μου
Πόνος τελεστικών γεγονότων
που όρια κι αντοχές μετρούν
Και πάω να τη βρω
κοιτάζοντας επίμονα μια γραμμική αναπαράσταση στην αντανάκλαση της λίμνης

Αλάτι ψιλό
λούζει τα μαλλιά μου
και χύνεται στις εσοχές ανάμεσα στα μάτια
Αλάτι χοντρό
χτυπά σα χαλάζι
τ’ απλωμένα στο τραπέζι σωθικά μου
Έχασα τη μάνα μου
Έχασα
τη μάνα μου
και πάω να τη βρω
Πάω να τη βρω