Χτυπούν τα πλήκτρα
Με ακρίβεια και δεξιοτεχνία
Σχεδόν συγκινητική
Κλείνω τα μάτια
Και η μελωδία
Με ταξιδεύει στο χρόνο
Στην παλαιική νοσταλγία
Κάποιας γειτονιάς
Ίσως στο Παρίσι
Το οποίο ακόμα δεν επισκέφθηκα


Έπειτα
Ο τσιριχτός ήχος
Με βρίσκει
Σε ‘κείνο το ηλιόλουστο
Ανοιξιάτικο μεσημέρι
Θυμούμαι τόσα
Τα γκρίζα μάρμαρα
Τις ανακλάσεις από τις αχτίδες φωτός
Που διαπερνούσαν τις αραχνοΰφαντες λευκές κουρτίνες
Και τη μυρουδιά της μάνας
Που με κρατούσε στην αγκαλιά της
Καθώς της το επέτρεπε ακόμα η διάπλασή μου
Με κοιτούσε και χαμογελούσε με στοργή και τρυφεράδα
Λίγο πριν έρθει το αύριο
Που μου πήρε τη ζεστασιά
Μα γνωρίζω πως εκείνη
Θα ξανάρθει

Ετικέτες: ,