Έχω έναν ελεγκτή
που σημεία και τέρατα ζυγίζει
μ’ ένα μέτρο κομμένο
στη δική του τάχα
διορατική ματιά

Έχω κι έναν φροντιστή
που την κακία μεταφράζει
σε πόνο στο νου του
Και να που
συγχωρεί τη σφαίρα που
το κρέας διαπερνά
και το φως αγκαλιάζει σφιχτά

Έχω κι έναν καλικάντζαρο
έναν παλιάτσο που γελάει
πότε με την αδεξιότητά του
πότε με τα πάθη του
πότε με τους δήθεν θριάμβους
πότε με το φεγγάρι

Έχω κι εμένα
που στον ορίζοντα πάντα βρίσκομαι
Άφταστη στέκω μακριά
και πάντα εμπρός μου
πότε να φαίνομαι
πότε να σβήνω

Και πόσος ακόμα ορίζοντας;
Και με τι μέτρο;